Ιταλική ποίηση/Poesia: Agonia - Giuseppe Ungaretti

Το ποίημα Agonia (Αγωνία) περιέχεται στην ποιητική συλλογή L' Allegria (1914-1919). O αρχικός τίτλος της συλλογής ήταν L' Allegria degli naufragi.

Σταύρος Ιωάννου
πηγή: https://evripides-art.gr/ioannou-stavros-press

Agonia

Morire come le allodole assetate

sul miraggio  

O come la quaglia

passato il mare

nei primi cespugli

perché di volare

non ha più voglia  

Ma non vivere di lamento

come un cardellino accecato   

Άλλα ποιήματα που μπορείτε να διαβάσετε στο blog: 

Dove la luce

Giorno per giorno

Ιταλική Ποίηση/ Poesia Italiana: Giuseppe Ungaretti - Veglia

Το ποίημα Veglia γράφθηκε στις 23 Δεκέμβριου του 1915 και αναφέρεται στην εμπειρία του ποιητή ως στρατιώτη κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Ο πόλεμος μέσα από τα μάτια του ποιητή είναι ένα μοτίβο σε όλη την ποιητική του παραγωγή και κυρίως στα ποιήματα της πρώτης συλλογής του, στην οποία ανήκει και το ποίημα Veglia.  Το ποίημα ανήκει στην ποιητική συλλογή Il porto sepolto η οποία εκδόθηκε έπειτα ως μέρος της συλλογής Allegria το 1931. Βασική συνισταμένη του ποιήματος είναι ο θάνατος και η χαρά που νιώθει ο άνθρωπος όταν καταφέρνει να τον κερδίσει. Ο ποιητή όντας ξαπλωμένος δίπλα σε έναν νεκρό σύντροφο του, αντιλαμβάνεται την ένταση της ύπαρξης και την λύτρωση της ίδιας της ζωής, γι’ αυτό και γράφει εκείνη τα γράμματα τα «γεμάτα από αγάπη» και νιώθει ίσως για πρώτη φορά εκείνη την βαθύτατη προσκόλληση στην ζωή. Είναι η θέαση του θανάτου που ωθεί τους ανθρώπους να γαντζωθούν στη ζωή.

 

 

Veglia

 

Un’intera nottata

buttato vicino

a un compagno

massacrato

con la sua bocca

digrignata

volta al plenilunio

con la congestione

delle sue mani

penetrata

nel mio silenzio

ho scritto

lettere piene d’amore

 

Non sono mai stato

tanto

attaccato alla vita

 

                                               (23 dicembre 1915)

Σας παραθέτω δύο μεταφράσεις να διαλέξετε εκείνη που σας αγγίζει περισσότερο!

 

Αγρυπνία

Μιαν ολόκληρη νύχτα

πεσμένος δίπλα

σ' έναν σύντροφο

κομματιασμένο

με το στόμα του

ανοιγμένο

στο φαρδύ φεγγάρι

με τη συμφορά

των χεριών του

βουλιαγμένη

στη σιωπή μου

έγραψα

γράμματα γεμάτα αγάπη

 

Ποτέ μου δεν ένιωσα

τόσο

γαντζωμένος από τη ζωή

 

                                       Μετάφραση: Άννα Κατσιγιάννη

 

 

Αγρυπνία

 

Μια νύχτα ολόκληρη

πεταμένος δίπλα

σ’ έναν σύντροφο

σφαγιασμένο

με το στόμα του

παραμορφωμένο

στραμμένο στην πανσέληνο

με το σφίξιμο των χεριών

να διαπερνά τη σιωπή μου

έγραψα

γράμματα γεμάτα από αγάπη

 

Ποτέ δεν ήμουν

τόσο προσκολλημένος στη ζωή

 

(Μετάφραση από το βιβλίο: Αλμπέρτο Αζόρ Ρόζα, Ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας, εισαγωγή-επιμέλεια: Φοίβος Γκικόπουλος, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1998, σ. 613.)

 

 

Πηγές:

Αλμπέρτο Αζόρ Ρόζα, Ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας, εισαγωγή-επιμέλεια: Φοίβος Γκικόπουλος, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1998. ISBN13: 978-9602608333.

https://cultura.biografieonline.it/veglia-ungaretti/

https://www.studenti.it/veglia-ungaretti-parafrasi-commento.html

http://allilografia.blogspot.com/2012/01/blog-post_25.html

Φωτογραφία: http://www.artnet.com και πρόκειται για τον πίνακα Cain or Hitler in Hell του George Grosz

Ιταλική ποίηση/ Poesia: L' infinito - Leopardi

 

L'infinito

Sempre caro mi fu quest'ermo colle, E questa siepe, che da tanta parte De l'ultimo orizzonte il guardo esclude. Ma sedendo e mirando, interminato Spazio di là da quella, e sovrumani Silenzi, e profondissima quiete Io nel pensier mi fingo, ove per poco Il cor non si spaura. E come il vento Odo stormir tra queste piante, io quello Infinito silenzio a questa voce Vo comparando: e mi sovvien l'eterno, E le morte stagioni, e la presente E viva, e 'l suon di lei. Così tra questa Infinità s'annega il pensier mio: E 'l naufragar m'è dolce in questo mare. Testo tratto dal secondo manoscritto autografo (Visso, Archivio Comunale) Sempre caro mi fu quest'ermo colle, e questa siepe, che da tanta parte dell'ultimo orizzonte il guardo esclude. Ma sedendo e mirando, interminati spazi di là da quella, e sovrumani silenzi, e profondissima quïete io nel pensier mi fingo, ove per poco il cor non si spaura. E come il vento odo stormir tra queste piante, io quello infinito silenzio a questa voce vo comparando: e mi sovvien l'eterno, e le morte stagioni, e la presente e viva, e il suon di lei. Così tra questa immensità s'annega il pensier mio: e il naufragar m'è dolce in questo mare.   Testo tratto dalla "Letteratura italiana: testi e critica con lineamenti di storia letteraria", vol. 3, di Mario Pazzaglia. Ed. Zanichelli Prima edizione, marzo 1979. tratto da:http://www.liberliber.it/biblioteca/l/leopardi/l_infinito/html/infinito.htm Διαβάστε τη μετάφραση στην ελληνική γλώσσα  από τον Σωτήρη Παστακά. To Άπειρο Ανέκαθεν μου ήταν αγαπητός αυτός ο έρημος λόφος κι αυτός ο φράχτης που από ένα μεγάλο τμήμα του μακρινού ορίζοντα τη θέα μου αποκρύβει. Καθισμένος όμως εδώ κι ατενίζοντας απέραντα διαστήματα πέρα απ’ αυτόν, απόκοσμη σιωπή και βαθύτατη ηρεμία δημιουργώ με τις σκέψεις μου, όπου ως εκ θαύματος δεν χάνομαι κι ο ίδιος. Μόλις ακούω τον άνεμο να βουίζει ανάμεσα στα φυτά, εκείνη την άφατη σιωπή με αυτό το θρόισμα συγκρίνω: κι αναπολώ την αιωνιότητα, τις περασμένες εποχές και τους ζωντανούς ρυθμούς του παρόντος, με τον εφήμερο θόρυβό τους. Έτσι, σε αυτήν την απεραντοσύνη πνίγεται η σκέψη μου: και μου είναι ευχάριστο να ναυαγώ μέσα σε αυτή τη θάλασσα.

Ιταλοί συγγραφείς που έχουν τιμηθεί με βραβείο Νobel

 Οι 6 Νομπελίστες Ιταλοί συγγραφείς είναι οι εξής:

1. Giosuè Carducci

Ο Giosuè Carducci ήταν ο πρώτος Ιταλός λογοτέχνης υποψήφιος για nobel, το οποίο κέρδισε το 1906. Ο Giosuè Carducci ήταν κριτικός λογοτεχνίας, καθηγητής πανεπιστημίου και ποιητής. Ανάμεσα στα έργα του ξεχωρίζει το Le odi barbare (1877).

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

όχι μόνο ως αναγνώρισή του έργου που έχει προσφέρει διδάσκοντας και των κριτικών μελετών του, αλλά πάνω από όλα ως φόρος τιμής στη δημιουργική ενέργεια του, στην καθαρότητα τους ύφους του και στη λυρική δύναμη που χαρακτηρίζει τα ποιητικά του αριστουργήματα.  

2. Grazia Deledda

Το 1926 για  δεύτερη φορά στην ιστορία των βραβείων Nobel, Νόμπελ λογοτεχνίας κερδίζει μια γυναίκα και συγκεκριμένα η Grazia Deledda, συγγραφέας περισσότερων από πενήντα μυθιστορημάτων, μεταξύ των οποίων είναι τα: “Canne al vento”, “Marianna Sirca” και “La madre”.

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

για την ιδεαλιστική έμπνευσή της, αποτυπωμένη με εικονοπλαστική καθαρότητα της ζωής στο γενέθλιο νησί της, με βαθιά κατανόηση των ανθρώπινων προβλημάτων. 

3. Luigi Pirandello

Ήταν το 1934, όταν ο Luigi Pirandello έλαβε το βραβείο Νόμπελ. Ο Pirandello θεωρείται ακόμα και σήμερα ένας από τους πιο επαναστατικούς δραματουργούς του 20ου αιώνα.   

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

για την φλογερή και επινοητική ανανέωση της θεατρικής και της δραματικής τέχνης. 

4. Salvatore Quasimodo

Το 1959 ο Salvatore Quasimodo, ποιητής και μεταφραστής, μεταξύ των πιο σημαντικών εκπροσώπων του ιταλικού Ερμητισμού έλαβε το βραβείο Νόμπελ. Μεταξύ των ποιητικών του συλλογών ξεχωρίζει το βιβλίο του “Ed è subito sera”.

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

για τον ποιητικό λυρισμό του, ο οποίος με μια λαμπρή κλασικότητα εκφράζει τις τραγικές εμπειρίες της ζωή της εποχής μας. 

Δείτε περισσότερα για τον Salvatore Quasimodo.

5. Eugenio Montale 

Το 1975 ήταν η χρονιά που ο Eugenio Montale ξεχώρισε και τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ ανάμεσα σε καταξιωμένους ποιητές  του 20ου αιώνα. Μεταξύ των ποιητικών του συλλογών ξεχωρίζουν ακόμα και σήμερα η “Ossi di seppia” και η  “La bufera”.

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

για την ξεχωριστή ποιητική του, η οποία με μεγάλη καλλιτεχνική ευαισθησία ανέδειξε τις ανθρώπινες αξίες υπό μια οπτική ζωής στείρα ψευδαισθήσεων. 

Δείτε περισσότερα για τον Eugenio Montale. 

6. Dario Fo

Ο τελευταίος Ιταλός λογοτέχνης που έλαβε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας ήταν ο Dario Fo, υποψήφιος για το βραβείο το 1997. Δραματουργός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, σκηνογράφος αλλά πάνω από όλα άνθρωπος του θεάτρου. Το έργο του Dario Fo που έχει μείνει χαραγμένο στην συλλογική μνήμη, δεν είναι άλλο από το Mistero Buffo.

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

Ακολουθώντας την παράδοση των μεσαιωνικών Γκολιάρδων, χλευάζει την εξουσία αποκαθιστώντας την αξιοπρέπεια των καταπιεσμένων.

Πηγή:

https://libreriamo.it/libri/i-6-scrittori-italiani-che-hanno-vinto-il-premio-nobel-per-la-letteratura/

Ιταλική ποίηση/Poesia: Vincenzo Cardanelli - Estiva (1915)

Το ποίημα Estiva που γράφτηκε το 1915 από τον Vincenzo Cardanelli και περιέχεται στην συλλογή "Prologhi" μας περιγράφει την μαγεία του καλοκαιριού. Το καλοκαίρι είναι εκείνο που δύναται να φέρει την ευτυχία ακόμα και στους πιο λυπημένους, χάρη στη θέρμη του ήλιου. Το καλοκαίρι γίνεται η εποχή του έρωτα που χαρίζει γαλήνη και εσωτερική ειρήνη.

“Estiva”

Distesa estate,

stagione dei densi climi

dei grandi mattini

dell’albe senza rumore

ci si risveglia come in un acquario

dei giorni identici, astrali,

stagione la meno dolente

d’oscuramento e di crisi,

felicità degli spazi,

nessuna promessa terrena

può dare pace al mio cuore

quanto la certezza di sole

che dal tuo cielo trabocca,

stagione estrema, che cadi

prostrata in riposi enormi,

dai oro ai più vasti sogni,

stagione che porti luce

a distendere il tempo

di là dai confini del giorno,

e sembri mettere a volte

nell’ordine che procede

qualche cadenza dell’indugio eterno.

Ακούστε το ποίημα!

Ιταλική ποίηση/Poesia: Salvatore Quasimodo - Già la pioggia è con noi

Σαν σήμερα γεννιέται ο Salvatore Quasimodo στη Modica (20 agosto 1901), ο οποίος είναι ένας από τους πιο σημαντικούς Ιταλούς ποιητές του 20ου αιώνα και εκπρόσωπος του κινήματος του Ερμητισμού. Το 1959 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. 

Και η αιτιολόγηση του βραβείου ήταν: για τον ποιητικό λυρισμό του, ο οποίος με μια λαμπρή κλασικότητα εκφράζει τις τραγικές εμπειρίες της ζωής της εποχής μας. 

Ο όρος Ερμητισμός στην αρχή χρησιμοποιήθηκε με μια χροιά υποτιμητική, υπονοώντας ποιήματα σκοτεινά και ίσως ακατανόητα. Στις μέρες μας ο ερμητισμός θεωρείται συνώνυμο ίσως της αληθινής καθάριας ποίησης, όπου οι λέξεις διαλέγονται προσεκτικά και ηλεκτρίζουν. 

Μεταξύ των πιο ωραίων ποιημάτων του Quasimodo ξεχωρίζει το ποίημα Ed è subito sera ενώ για αυτή την ανάρτηση, διάλεξα το ποίημα Già la pioggia è con noi (Ed è subito sera, 1942)

 

 

Già la pioggia è con noi (από τη συλλογή Ed è subito sera, 1942)

Già la pioggia è con noi,

scuote l’aria silenziosa.

Le rondini sfiorano le acque spente

presso i laghetti lombardi,

volano come gabbiani sui piccoli pesci;

il fieno odora oltre i recinti degli orti.

Ancora un anno è bruciato,

senza un lamento, senza un grido

levato a vincere d’improvviso un giorno.

Απόδοση στην ελληνική γλώσσα (Ιωάννα Καραμαλή)

Ήδη η βροχή είναι μαζί μας

Ήδη η βροχή είναι μαζί μας,

ανακατεύει τον σιωπηλό αέρα.

Τα χελιδόνια ακουμπούν τα ξεψυχισμένα νερά

στις λίμνες της Λομβαρδίας,

πετούν σαν γλάροι προς τα μικρά ψάρια,

Η μυρωδιά των χορταριού, ξεπερνάει τον φραγμό των χωραφιών.

Ακόμα μια χρονιά καμένη, 

χωρίς ένα παράπονο, χωρίς μια κραυγή

που αρθρώθηκε για να κερδίσει ξαφνικά μια μέρα.

Μπορείτε να ακούσετε το ποίημα

Tο ποίημα χωρίζεται σε δύο μέρη, αρχικά ο ποιητής μας παρουσιάζει την βροχή που έρχεται με το μέρος των ανθρώπων και προσπαθεί να παρασύρει τον σιωπηλό αέρα, τα χελιδόνια που προσπαθούν να ταράξουν τα νερά και αν και αδύναμα, παρουσιάζονται σαν γλάροι. Η φύση προσπαθεί να κάνει αυτό που ο άνθρωπος διστάζει, προσπαθεί να εκφραστεί, να μιλήσει, να αντιδράσει, να ταράξει τα νερά. Η φύση δεν γνωρίζει από όρια κια περιορισμούς, γι' αυτό και η μυρωδιά του άχυρου ξεπερνάει την οποιαδήποτε περίφραξη. Ο άνθρωπος όμως μένει σιωπηλός, χωρίς να παραπονεθεί και χωρίς να φωνάξει και αυτό για τον ποιητή είναι σαν μια "χαμένη σοδειά".

Δείτε περισσότερα για τους Ιταλούς Νομπελίστες.

Ιταλική ποίηση/Poesia: X agosto - Giovanni Pascoli (1901)

Πρόκειται για ένα ποίημα, που ο ποιητής Giovanni Pascoli συνέθεσε σε ηλικία 12 ετών εμπνευσμένος από τον θάνατο του πατέρα του Ruggero, ο οποίος βρέθηκε σκοτωμένος στις 10 Αυγούστου 1867. Το ποίημα δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Marzocco στις 9 Αυγούστου 1896 και έπειτα προστέθηκε στη 4η έκδοση της συλλογής Myricae. 

X agosto

 

San Lorenzo, io lo so perché tanto

di stelle per l'aria tranquilla

arde e cade, perché sì gran pianto

nel concavo cielo sfavilla.

 

5  Ritornava una rondine al tetto:

l'uccisero: cadde tra spini:

ella aveva nel becco un insetto:

la cena de' suoi rondinini.

 

Ora è là, come in croce, che tende

10  quel verme a quel cielo lontano;

e il suo nido è nell'ombra, che attende,

che pigola sempre più piano.

 

Anche un uomo tornava al suo nido:

l'uccisero: disse: Perdono;

15  e restò negli aperti occhi un grido:

portava due bambole in dono…

 

Ora là, nella casa romita,

lo aspettano, aspettano in vano:

egli immobile, attonito, addita

20  le bambole al cielo lontano.

 

E tu, Cielo, dall'alto dei mondi

sereni, infinito, immortale,

oh! d'un pianto di stelle lo inondi

quest'atomo opaco del Male!

Δείτε το ποίημα στην ελληνική γλώσσα

Δείτε ακόμα σχετικά με τον Giovanni Pascoli:

Il gelsolmino notturno - Giovanni Pascoli

Ιταλικά βιβλία/Libri Italiani: La rabbia e l' orgoglio - Oriana Fallaci

To βιβλίο της Oriana Fallaci - La rabbia e l' orgoglio εκδόθηκε το 2001, μετά από δέκα χρόνια σιωπής. Όπως η ίδια η συγγραφέας αναφέρει...

Vi sono momenti, nella Vita, in cui tacere diventa una colpa e parlare diventa un obbligo. Un dovere civile, una sfida morale, un imperativo categorico al quale non ci si può sottrarre.

(Υπάρχουν στιγμές στη Ζωή, στις οποίες το να σιωπάς γίνεται ενοχή και το να μιλάς γίνεται υποχρέωση. Μια πολιτικό χρέος, μια ηθική πρόκληση, μια επιτακτική ανάγκη την οποία δεν μπορείς να αποφύγεις)

Ο λόγος της πάντοτε αριστοτεχνικός, δυνατός, αληθινός με μια αλήθεια που καθηλώνει και κάνει τον αναγνώστη να στέκει ίσως αμήχανος από τον θαυμασμό για την δύναμη των λέξεων της, για τη δύναμη αυτής της γυναίκας στον τρόπο που βλέπει τη ζωή και μας μεταφέρει τις σκέψεις της.

Το βιβλίο κυκλοφορεί και στην ελληνική γλώσσα με τον τίτλο  Η Oργή και η Περηφάνια, από τις εκδόσεις Γκοβόστη σε μετάφραση Γεωργίου, Γ. Α.

Ακολουθεί η περίληψη του βιβλίου από την σελίδα (www.evripidis.gr) 

Mε το βιβλίο Η Oργή και η Περηφάνια η Oriana Fallaci σπάει μια σιωπή δέκα χρόνων. Mια σιωπή που είχε τηρήσει κλεισμένη στο σπίτι της στο Mανχάταν, μέχρι την Aποκάλυψη της 11ης Σεπτεμβρίου. Σπάει τη σιωπή της με μια εκκωφαντική βροντή. Στην Eυρώπη, αυτό το βιβλίο έχει ήδη προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί μια αναστάτωση που προηγούμενή της δεν έχει παρατηρηθεί εδώ και δεκαετίες. Οξείες αντιπαραθέσεις, έντονες συζητήσεις, διαξιφισμοί, θερμές επιδοκιμασίες, εγκώμια, άγριες επιθέσεις. Στην Iταλία, οι πωλήσεις του βιβλίου έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο αντίτυπα ανεβάζοντάς το στην κορυφή των μπεστ-σέλερ. Στη Γαλλία, στη Γερμανία και στην Iσπανία, όπου το βιβλίο επίσης έχει γίνει μπεστ-σέλερ, οι πωλήσεις του μετριούνται σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Στο μεταξύ, ετοιμάζονται μεταφράσεις του σε δεκάδες ακόμη γλώσσες.

Mε το γνωστό θάρρος της, η Oriana Fallaci σχολιάζει τα καυτά ζητήματα που αναδύθηκαν εκρηκτικά στην επικαιρότητα με την πρόσφατη έξαρση της ισλαμικής τρομοκρατίας: οι αντιθέσεις και, σύμφωνα με την άποψη της συγγραφέως, το αγεφύρωτο χάσμα που υπάρχει μεταξύ του Iσλαμικού και του Δυτικού κόσμου. H εμφάνιση της Tζιχάντ, είναι μια παγκόσμια πραγματικότητα, όπως η ανεκτικότητα και η αδράνεια της Δύσης.

H Oriana Fallaci, με την ωμή ειλικρίνεια που τη χαρακτηρίζει, εξαπολύει δριμύτατες κατηγορίες και ανελέητες επιθέσεις, επιβεβαιώνοντας τις δυσάρεστες εκείνες αλήθειες, που όλοι μας γνωρίζουμε, αλλά δεν τολμάμε να εκφράσουμε. Mε την αυστηρή λογική της και με ξεκάθαρο νου, υπερασπίζεται τον πολιτισμό μας και καταφέρεται ενάντια σε αυτά που ονομάζει «τύφλωσή μας, κουφαμάρα μας, μαζοχισμό μας, κομφορμισμό μας και υπεροψία του Πολιτικά Oρθού».

H Oriana Fallaci εκφράζεται με τον ποιητικό λόγο ενός προφήτη, μιλά σαν σύγχρονη Kασσάνδρα και έχει δώσει στο βιβλίο της τη μορφή μιας επιστολής με αποδέκτες όλους μας.

Ιταλικά βιβλία/Libri Italiani: L' amica geniale - Elena Ferrante

 

Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο της τετραλογίας της Νάπολης, της Elena Ferrante, το οποίο έχει μεταφραστεί και στην ελληνική γλώσσα με τον τίτλο Η υπέροχη φίλη μου από τις εκδόσεις Πατάκη. Το βιβλίο πραγματεύεται την φιλία δυο κοριτσιών, ακολουθώντας την καθεμία στη ζωή της στη Νάπολη του 1950. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα τρυφερό βιβλίο που έχει κερδίσει το αναγνωστικό κοινό και έχει γυριστεί και ως σειρά. Το βιβλίο εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2011 από τις εκδόσεις E/O. Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο και σε ηχητική μορφή (εδώ)

Δείτε το trailer της σειράς:

Πού βρίσκω ιταλικά βιβλία;

 

Το να μαθαίνεις ή να γνωρίζεις ήδη μια ξένη γλώσσα είναι ένα παράθυρο σε έναν πολιτισμό. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να μπορείς να διαβάζεις λογοτεχνία στην πρωτότυπη γλώσσα, γιατί πάντοτε έχει διαφορετική γεύση από τη μετάφραση.

Σήμερα θα σας αναρτήσω μια λίστα με ηλεκτρονικά καταστήματα και βιβλιοπωλεία στην Αθήνα. όπου μπορείτε να βρείτε με ευκολία ιταλικά λογοτεχνικά βιβλία. Σαφώς η λίστα είναι ενημερωτική και όχι πλήρης, δεν θα παραθέσω όλα τα site ούτε όλα τα βιβλιοπωλεία καθώς το σημαντικό είναι, το να είναι πιο εφικτή η απόκτηση βιβλίων και όχι η εξαντλητική πληροφόρηση. 

Αν και πολλοί μαθητές φοβούνται το εγχείρημα, ειδικά σε αρχικά επίπεδα, υπάρχουν επιλογές και ανά επίπεδο. Το σημαντικό είναι να διαλέξετε ένα βιβλίο που θα θέλατε να διαβάσετε και στην μητρική γλώσσα, ώστε να μην σας κουράσουν οι τυχόν δυσκολίες της γλώσσας. 

Λόγω της εποχής θα ξεκινήσω με τα ηλεκτρονικά καταστήματα της Ιταλίας.

1. www.amazon.it 

Προσωπικά θεωρώ πως είναι από τα πιο αξιόπιστα site για την αγορά βιβλίων απευθείας από την Ιταλία. Υπάρχει η δυνατότητα αγοράς καινούριων ή μεταχειρισμένων βιβλίων και υπάρχει μεγάλη προσφορά, οπότε είναι πιο εύκολη η σύγκριση τιμών. Αν για κάποιο λόγο κάτι δεν πάει καλά με την παραγγελία σας, μπορείτε πολύ εύκολα να έχετε επιστροφή χρημάτων.

2. www.libraccio.it

Σελίδα με καινούρια και μεταχειρισμένα βιβλία, καλές τιμές και μεγάλη ποικιλία.

3. www.lafeltrinelli.it

To διαδικτυακό κατάστημα του βιβλιοπωλείου, με καλές τιμές, ίσως λίγο πιο τσιμπημένες από τις προηγούμενες δυο σελίδες αλλά με μεγαλύτερη διαθεσιμότητα κυρίως σε νέες κυκλοφορίες. 

Για όσους δεν τα πάνε τόσο καλά με τις ηλεκτρονικές παραγγελιές, υπάρχει η επιλογή να παραγγείλετε το βιβλίο που επιθυμείτε σε βιβλιοπωλείο. Αν όμως δεν γνωρίζετε ποιο βιβλίο θέλετε, μπορείτε να επισκεφθείτε τα ξενόγλωσσα βιβλιοπωλεία που έχουμε στην Αθήνα.

1. www.lexikopoleio.com

Ένα όμορφο βιβλιοπωλείο στην Πλατεία Προσκόπων που έχει βιβλία σε όλες τις γλώσσες, έχει μεγάλο χώρο και μπορείτε να καθίσετε στον καναπέ του 2ου ορόφου (εκεί βρίσκονται τα ιταλικά βιβλία) και να ξεφυλλίσετε τα βιβλία πριν τα αγοράσετε. Το μεγάλο συν που έχω να υπογραμμίσω είναι ότι τα βιβλία πωλούνται σε τιμές Ιταλίας, οπότε πολύ πιο προσιτές τιμές για τα δικά μας δεδομένα (χωρίς περαιτέρω επιβάρυνση). 

2. www.polyglotbooks.gr

Ένα βιβλιοπωλείο με χρόνια ιστορίας που άντεξε. Βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στην Ακαδημίας. Διαθέτει μεγάλη ποικιλία τίτλων και για την εκμάθηση της ιταλικής γλώσσας (ίσως η μεγαλύτερη ποικιλία σε εκπαιδευτικά βιβλία) και ποικιλία τίτλων σε βιβλία λογοτεχνίας. 

3. https://www.libreria.gr/

Παρόλο που η Libreria Española Nikolopoulos, είναι ένα βιβλιοπωλείο αφιερωμένο στην ισπανική γλώσσα, περιέχει πολλούς τίτλους ιταλικών βιβλίων (εκμάθησης αλλά και λογοτεχνίας). Βρίσκεται στην Ομήρου στο Κολωνάκι και είναι ένα όμορφο βιβλιοπωλείο με χαρούμενη ατμόσφαιρα.

Πέρα από τις ηλεκτρονικές σελίδες και τα βιβλιοπωλεία, υπάρχει πάντοτε η επιλογή του δανεισμού βιβλίων και σε αυτή την περίπτωση μπορείτε να εγγραφθείτε στην βιβλιοθήκη του ιταλικού ινστιτούτου, η οποία θα ανοίξει επίσημα εκ νέου από 01 Οκτωβρίου 2020.

Ακόμα μια επιλογή, ίσως για οικονομικότερα βιβλία είναι το site: https://metabook.gr όπου μπορείτε να κάνετε αναζήτηση τον τίτλο του βιβλίου που ψάχνετε και αν είστε τυχεροί να βρείτε κάποιον που δεν το χρειάζεται πια και το έχει προς πώληση!

Καλή πλοήγηση στον κόσμο των βιβλίων!

Αν δεν ξέρετε ποιο βιβλίο να αγοράσετε μπορείτε να δείτε κάποια που έχουμε παρουσιάσει στην σελίδα μας.

1. Maria Teresa Messidoro - Yo soy Teodora, yo soy Carmen

2. Antonio Tabucchi - Tristano muore

3. Matteo Bussola - Sono puri i loro sogni

4. Luciano De Crescenzo - Napolitudine

5. Fabio Volo -  È una vita che ti aspetto 

6. Fabio Volo - Esco a fare due passi

7. Fabio Volo - Il giorno in piu'

8. Fabio Volo - Il tempo che vorrei

9. Fabio Volo - Le prime luci del mattino

10. Fabio Volo - La strada verso casa

11. Fabio Volo - Quando tutto inizia

12. Alessandro Baricco - Tre volte all' alba

13. Donato di Capua - Giocare con le spade di legno

14. Michele Serra - Gli sdraiati

ΥΓ. Ακόμα θα ήθελα να σημειώσω πως το άρθρο δεν γίνεται με σκοπό την διαφήμιση, αλλά την διάδοση της αγάπης για την ιταλική γλώσσα. Αν κάποιοι επαγγελματίες του χώρου δεν έχουν αναφερθεί, παρακαλούνται να μας στείλουν email με την επιχείρηση τους, ώστε να προστεθούν στη λίστα.

Ιταλικά βιβλία/Libri italiani: Yo Soy Teodora, Yo Soy Carmen

Πρόκειται για ένα βιβλίο της Maria Teresa Messidoro αφιερωμένο στις γυναίκες του Ελ Σαλβαδόρ οι οποίες, από το 1700 έως σήμερα, παλεύουν ενάντια στη βία και την πατριαρχία.

Το βιβλίο Yo soy Teodora. Yo soy Carmen περιλαμβάνει τις ιστορίες των γυναικών του Ελ Σαλβαδόρ και είναι αφιερωμένο στην Beatriz, την 22χρονη που πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 2017 αφού είχε ζητήσει από το κράτος του Ελ Σαλβαδόρ να έχει το δικαίωμα να κάνει διακοπή κύησης. Αν και η γυναίκα διέτρεχε τον κίνδυνο να χάσει τη ζωή της εξαιτίας μιας σπάνιας ασθένειας, οι δικαστές την ανάγκασαν να συνεχίσει την εγκυμοσύνη, το βρέφος έζησε λίγες μόνο ώρες και η Beatriz επλήγη από νεφρική νόσο.

Η συγγραφέας, Maria Teresa Messidoro, αφηγείται μια σειρά από ιστορίες με δυστυχώς παρόμοια έκβαση, στις οποίες οι γυναίκες πληρώνουν τη μεταρρύθμιση του Ποινικού Κώδικα του Ελ Σαλβαδόρ, που πραγματοποιήθηκε το 1997 κατά την εποχή της κυβέρνησης του Calderon Sol, η οποία για να ευχαριστήσει τις ομάδες των πολύ συντηρητικών και των ακραίων καθολικών, απαγόρευσε την άμβλωση ακόμη και σε συγκεκριμένες συνθήκες, όπως η παρουσία βιασμού, η βία κατά των ανηλίκων και ο κίνδυνος θανάτου για τη μητέρα, ενώ ακόμη και οι μεταγενέστερες προεδρίες δεν έδειξαν ποτέ το θάρρος να υποστηρίξουν τις εκστρατείες για μια επιτρεπόμενη και ασφαλή άμβλωση.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο στην ελληνική γλώσσα μπορείτε να κάνετε κλικ στη σελίδα της Pressenza, όπου μπορείτε να το βρείτε και στην ιταλική γλώσσα.

Dino Buzzati: Il mantello

Πρόκειται για ένα διήγημα από τη συλλογή La boutique del mistero. Μπορείτε να διαβάσετε το διήγημα αλλά και να το ακούσετε μέσω του youtube πατώντας στο βίντεο. Ακόμα στο τέλος του διηγήματος μπορείτε να βρείτε το βιντεάκι της ταινίας μικρού μήκους που πραγματεύεται το θέμα του διηγήματος.

Il mantello 

Dopo interminabile attesa, quando la speranza già cominciava a morire, Giovanni ritornò alla sua casa. Non erano ancora suonate le due, sua mamma stava sparecchiando, era una giornata grigia di marzo e volavano cornacchie. Egli comparve improvvisamente sulla soglia e la mamma gridò: «Oh benedetto!» correndo ad abbracciarlo. Anche Anna e Pietro, i due fratellini molto più giovani, si misero a gridare di gioia. Ecco il momento aspettato per mesi e mesi, così spesso balenato nei dolci sogni dell'alba, che doveva riportare la felicità. Egli non disse quasi parola, troppa fatica costando gli trattenere il pianto. Aveva subito deposto la pesante sciabola su una sedia, in testa portava ancora il berretto di pelo. «Lasciati vedere» diceva tra l e lacrime la madre, tirandosi un po' indietro «lascia vedere quanto sei bello. Però sei pallido, sei». Era alquanto pallido infatti e come sfinito. Si tolse il berretto, avanzò in mezzo alla stanza, si sedette. Che stanco, che stanco, perfino a sorridere sembrava facesse fatica. «Ma togliti il mantello creatura» disse la mamma, e lo guardava come un prodigio, sul punto d'esserne intimidita; com'era diventato alto, bello fiero (anche se un po' troppo pallido). «Togliti il mantello, dammelo qui, non senti che caldo?» Lui ebbe un brusco movimento di difesa, istintivo, serrandosi addosso il mantello, per timore forse che glielo strappassero via. «No, no lasciami» rispose evasivo «preferisco di no , tanto, tra poco devo uscire...» «Devi uscire? Torni dopo due anni e vuoi subito uscire?», fece lei desolata, vedendo subito ricominciare, dopo tanta gioia, l'eterna pena delle madri. «Devi uscire subito? E non mangi qualcosa?» «Ho già mangiato, mamma» rispose il figlio con un sorriso buono, e si guardava attorno assaporando le amate penombre. «Ci siamo fermati a un'osteria, qualche chilometro da qui...» «Ah, non sei venuto solo? E chi c'era con te? Un tu o compagno di reggimento? Il figliolo della Mena forse?» «No, no, era uno incontrato per via. È fuori che aspetta adesso.» «È lì che aspetta? E perché non l'hai fatto entrare ? L'hai lasciato in mezzo alla strada?» Andò alla finestra e attraverso l'orto, di là del cancelletto di legno, scorse sulla via una figura che camminava su e giù lentamente; era tutta intabarrata e dava sensazione di nero. Allora nell'animo di lei nacque, incomprensibile, in mezzo ai turbini della grandissima gioia, una pena misteriosa ed acuta. «È meglio di no» rispose lui, reciso. «Per lui sarebbe una seccatura, è un tipo così». «Ma un bicchiere di vino? glielo possiamo portare, no, un bicchiere di vino?» «Meglio di no, mamma. È un tipo curioso, è capace di andar sulle furie.» «Ma chi è allora? Perché ti ci sei messo insieme? Che cosa vuole da te?» «Bene non lo conosco» disse lui lentamente e assai grave. «L'ho incontrato durante il viaggio. È venuto con me, ecco.» Sembrava preferisse altro argomento, sembrava se ne vergognasse. E la mamma, per non contrariarlo, cambiò immediatamente discorso, ma già si spegneva nel suo volto amabile la luce di prima. «Senti» disse «ti figuri la Marietta quando saprà che sei tornato? Te l'immagini che salti di gioia? È per lei che volevi uscire?» Egli sorrise soltanto, sempre con quell'espressione di chi vorrebbe essere lieto eppure non può, per qualche segreto peso. La mamma non riusciva a capire: perché se ne stava seduto, quasi triste, come il giorno lontano della partenza? Ormai era tornato, una vita nuova davanti, un'infinità di giorni disponibili senza pensieri, tante belle serate insieme, una fila inesauribile che si perdeva di là delle montagne, nelle immensità degli anni futuri. Non più le notti d'angoscia quando all'orizzonte spuntavano bagliori di fuoco e si poteva pensare che anche lui fosse là in mezzo, disteso immobile a terra, il petto trapassato, tra le sanguinose rovine. Era tornato, finalmente, più grande, più bello, e che gioia per la Marietta. Tra poco cominciava la primavera, si sarebbero sposati in chiesa, una domenica mattina, tra suono di campane e fiori. Perché dunque se ne stava smorto e distratto, non rideva di più, perché non raccontava le battaglie? E il mantello? Perché se lo teneva stretto addosso, col caldo che faceva in casa? Forse perché, sotto, l'uniforme era rotta e infangata? Ma con la mamma, come poteva vergognarsi di fronte alla mamma? Le pene sembravano finite, ecco invece subito una nuova inquietudine. Il dolce viso piegato un po' da una parte, lo fissa va con ansia, attenta a non contrariarlo, a capire subito tutti i suoi desideri . O era forse ammalato? O semplicemente sfinito dai troppi strapazzi? Perché non parlava, perché non la guardava nemmeno? In realtà il figlio non la guardava, egli pareva anzi evitasse di incontrare i suoi sguardi come se temesse qualcosa. E intanto i due piccoli fratelli lo contemplavano muti, con un curioso imbarazzo. «Giovanni» mormorò lei non trattenendosi più. «Sei qui finalmente, sei qui finalmente! Aspetta adesso che ti faccio il caffè». Si affrettò alla cucina. E Giovanni rimase coi due fratelli tanto più giovani di lui. Non si sarebbero neppure riconosciuti se si fossero incontrati per la strada, che cambiamento nello spazio di due anni. Ora si guardavano a vicenda in silenzio, senza trovare le parole, ma ogni tanto sorridevano insieme, tutti e tre, quasi per un antico patto non dimenticato. Ed ecco tornare la mamma, ecco il caffè fumante con una bella fetta di torta. Lui vuotò d'un fiato la tazza, masticò la torta con fatica. "Perché? Non ti piace più? Una volta era la tua passione!" avrebbe voluto domandargli la mamma, ma tacque per non importunarlo. «Giovanni» gli propose invece «e non vuoi rivedere la tua camera? C'è il letto nuovo, sai? ho fatto imbiancare i muri, una lampada nuova, vieni a vedere... ma il mantello, non te lo levi dunque?... non senti che caldo?» Il soldato non le rispose ma si alzò dalla sedia movendo alla stanza vicina. I suoi gesti avevano una specie di pesante lentezza, come s'egli non avesse venti anni. La mamma era corsa avanti a spalancare le imposte (ma entrò soltanto una luce grigia, priva di qualsiasi allegrezza). «Che bello!» fece lui con fioco entusiasmo, come fu sulla soglia, alla vista dei mobili nuovi, delle tendine immacolate, dei muri bianchi, tutto quanto fresco e pulito. Ma, chinandosi la mamma ad aggiustare la coperta del letto, anch'essa nuova fiammante, egli posò lo sguardo sul le sue gracili spalle, sguardo di inesprimibile tristezza e che nessuno poteva vedere. Anna e Pietro infatti stavano dietro di lui, i faccini raggianti, aspettandosi una grande scena di letizia e sorpresa. Invece niente. «Com'è bello! Grazie, sai? mamma» ripeté lui, e fu tutto. Muoveva gli occhi con inquietudine, come chi ha desiderio di conchiudere un colloquio penoso. Ma soprattutto, ogni tanto, guardava, con evidente preoccupazione, attraverso la finestra, il cancelletto di legno verde dietro il quale una figura andava su e giù lentamente. «Sei contento, Giovanni? sei contento?» chiese lei impaziente di vederlo felice. «Oh, sì, è proprio bello» rispose il figlio (ma perché si ostinava a non levarsi il mantello?) e continuava a sorridere con grandissimo sforzo. «Giovanni» supplicò lei. «Che cos'hai? che cos'hai, Giovanni? Tu mi tieni nascosta una cosa, perché non vuoi dire?» Egli si morse un labbro, sembrava che qualcosa gli ingorgasse la gola. «Mamma» rispose dopo un po' con voce opaca «mamma, adesso io devo andare». «Devi andare? Ma torni subito, no? Vai dalla Marietta, vero? dimmi la verità, vai dalla Marietta?» e cercava di scherzare , pur sentendo la pena. «Non so, mamma» rispose lui sempre con quel tono contenuto ed amaro; si avviava intanto alla porta, aveva già ripreso il berretto di pelo «non so, ma adesso devo andare, c'è quello là che mi aspetta». «Ma torni più tardi? torni? Tra due ore sei qui, vero? Farò venire anche zio Giulio e la zia, figurati che festa anche per loro, cerca di arrivare un po' prima di pranzo...» «Mamma» ripeté il figlio, come se la scongiurasse di non dire di più, di tacere, per carità, di non aumentare la pena. «Devo andare, adesso, c'è quello là che mi aspetta, è stato fin troppo paziente.» Poi la fissò con sguardo da cavar l'anima. Si avvicinò alla porta, i fratellini, ancora festosi, gli si strinsero addosso e Pietro sollevò un lembo del mantello per sapere come il fratello fosse vestito di sotto. «Pietro, Pietro! su, che cosa fai? lascia stare, Pietro!» gridò la mamma, temendo che Giovanni si arrabbiasse. «No, no!» esclamò pure il soldato, accortosi del gesto del ragazzo. Ma ormai troppo tardi. I due lembi di panno azzurro si erano dischiusi un istante. «Oh, Giovanni, creatura mia, che cosa ti han fatto? » balbettò la madre, prendendosi il volto tra le mani. «Giovanni, ma questo è sangue!» «Devo andare, mamma» ripeté lui per la seconda volta, con disperata fermezza. «L'ho già fatto aspettare abbastanza. Ciao Anna, ciao Pietro, addio mamma». Era già alla porta. Uscì come portato dal vento. Attraversò l'orto quasi di corsa, aprì il cancelletto, due cavalli partirono al galoppo, sotto il cielo grigio, non già verso il paese, no, ma attraverso le praterie, su verso il nord, in direzione delle montagne. Galoppavano, galoppavano. E allora la mamma finalmente capì, un vuoto immenso , che mai e poi mai nei secoli sarebbero bastati a colmare, si aprì nel suo cuore. Capì la storia del mantello, la tristezza del figlio e soprattutto chi fosse il misterioso individuo che passeggiava su e giù per la strada, in attesa, chi fosse quel sinistro personaggio fin troppo paziente. Così misericordioso e paziente da accompagnare Giovanni alla vecchia casa (prima di condurselo via per sempre), affinché potesse salutare la madre; da aspettare parecchi minuti fuori del cancello, in piedi, lui signore del mondo , in mezzo alla polvere, come pezzente affamato

Dino Buzzati (1906-1972) - Βιογραφία

O Dino Buzzati γεννήθηκε το 1906 στο San Pellegrino di Belluno και πέθανε το 1972 στο Milano. Προέρχεται από καλή οικογένεια, ο πετέρας του δίδασκε Διεθνές Δίκαιο στο πανεπιστήμιο. To 1928 ολοκληρώνει τις σπουδές του στη Νομική για να ικανοποιήσει την επιθυμία της οικογένειας του και από την ίδια χρονιά ξεκινά να εργάζεται στην εφημερίδα Corriere della Sera.

To 1933 εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο Bàrnabo delle montagne το οποίο μετά από δυο χρόνια από το  Il segreto del Bosco Vecchio. Και τα δυο έργα έχουν γυριστεί σε ταινία, το πρώτο Bàrnabo delle montagne στο ομώνυμο έργο του 1994 υπό τη σκηνοθεσία του Mario Brenta, και η δεύτερη ομώνυμη ταινία κυκλοφόρησε το 1933 υπό τη σκηνοθεσία του Ermanno Olmi.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1930  ο Buzzati ξεκινά να δημοσιεύει φανταστικά και σουρρεαλιστικά διηγήματα στην Corriere della sera και σε άλλες εφημερίδες. Το έργο Il deserto dei Tartari (1940) αποτελεί τη μεγάλη επιτυχία του Dino Buzzati το οποίο θα γυριστεί επίσης ταινίa το 1976 υπό τη σκηνοθεσία του Valerio Zurlini. To 1942 ο Buzzati δημοσιεύει το I sette messaggeri, τόμος στον οποίο συγκεντρώνονται τα καλύτερα διηγήματα του, τα οποία είχαν δημοσιευτεί μέχρι τότε σε εφημερίδες και περιοδικά. Τα επόμενα χρόνια ο συγγραφέας αφιερώνεται κυρίως στην συγγραφή φανταστικών διηγημάτων και το 1949 δημοσιεύει τη συλλογή Paura alla Scala ενώ το 1954 τη συλλογή Il crollo della Baliverna. Από αυτές τις πρώτες συλλογές ο Dino Buzzati θα διαλεξει τα πιο αντιπροσωπευτικά του διηγήματα και μαζί με κάποια άλλα θα δημοσιεύσει τον τόμο Sessanta racconti (1958), έργο το οποίο θα του χαρίσει το Premio Strega. 

To 1958 δημοσιεύει το Esperimento di magia. 18 racconti ενώ την ίδια εποχή εμπλέκεται και σε άλλα λογοτεχνικά είδη όπως στο βιβλίο του La famosa invasione deglio orsi in Sicilia (1945), In quel preciso momento (1950), Egregio signore, siamo spiacenti di…, (1960) Από τα θεάτρικά του έργα ιδιαίτερη επιτυχία γνώρισε το Un caso clinico, κωμωδία εμπνευσμένη από το διήγημα του Sette piani. Άλλα έργα του είναι:  Drammatica fine di un noto musicista (1955), Sola in casa (1958), Un verme al Ministero (1960), I suggeritori (1960), La colonna infame (1962).
Το 1960 ο συγγραφέας επιστέφει στο μυθιστόρημα και δημοσιεύει το Il grande ritratto και το Un amore (1963), έργα διαφορετικής θεματολογίας από εκείνη που μέχρι τότε κυριαρχούσε στν λογοτεχνική παραγωγή του. Σχετικά με το έργο Un amore, στο οποίο ενυπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία, το 1965 γυρίστηκε η ομώνυμη ταινία υπό τη σκηνοθεσία του Gianni Vernuccio. To 1965 o συγγραφέας δημοσιεύει τα μοναδικά ποιητικά έργα του Il capitano Pic e altre poesie, Scusi, da che parte per Piazza del Duomo? και Tre colpi alla porta. 

Το 1966 εκδίδει μια νέα συλλογή διηγημάτων Il colombre e altri cinquanta racconti, ενώ δύο χρόνια αργότερα στον τόμο La boutique del mistero, παρουσιάζονται τα 31 καλύτερα διηγήματα από όλη του την λογτεχνική παραγωγή. 

Τα τελευταία έργα του συγγραφέα είναι τα e Poema a fumetti (1969), Le notti difficili (1971), και το  I miracoli di Val Morel (1971).

Στην ελληνική γλώσσα κυκλοφορούν τα έργα του:

Η έρημος των Ταρτάρων (Μεταίχμιο)

Οι επτά αγγελιοφόροι (Μεταίχμιο) 

Ενας έρωτας (Μεταίχμιο)

Η περίφημη εισβολή των αρκούδων στη Σικελία (Αστάρτη)

Ιταλικά βιβλία/Letteratura Italiana: È una vita che ti aspetto - Fabio Volo

Το È una vita che ti aspetto είναι το δεύτερο κατά σειρά μυθιστόρημα του Fabio Volo, εκδόθηκε το 2003 από τις εκδόσεις Mondatori.  

Πρωταγωνιστής αυτού του βιβλίου είναι ο Francesco, ένας τριαντάρης ο οποίος ψάχνει να βρει τον δρόμο του, αντιμετωπίζει τον εθισμό του από ο κάπνισμα και μαζί με αυτόν θέλει να βγάλει από την καθημερινότητα του, κάθε είδους εθισμό. Η ζωή του αλλάζει τροπή όταν γνωρίζει την γυναίκα που θα τον κάνει να της εκφράσει τα συναισθήματα του.







Καλή σας ανάγνωση.

Citazioni

Ero talmente felice che per esserlo di più avrei dovuto essere due persone.

Fabio Volo

da PensieriParole.it

Άλλα βιβλία του Fabio Volo: 

Esco a fare due passi (2001)

E' una vita che ti aspetto (2003)

Un posto nel mondo (2006)

Il giorno in più (2007)

Il tempo che vorrei (2009)

Le prime luci del mattino (2011)

La strada verso casa (2013)

E' tutta vita (2015)

Quando tutto inizia (2017)

Letteratura Italiana: Il giorno in più - Fabio Volo

Το Il giorno in più είναι το τέταρτο κατά σειρά μυθιστόρημα του Fabio Volo, εκδόθηκε το 2007 από τις εκδόσεις Mondatori και έχει ήδη πουλήσει πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα, στην ελληνική γλώσσα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη (τίτλος: Το κορίτσι του Τραμ). Πάνω στο βιβλίο έχει βασιστεί η ομώνυμη ταινία που κυκλοφόρησε το 2011 στην Ιταλία υπό την σκηνοθεσία του Massimo Venier. 

Πρωταγωνιστής αυτού του βιβλίου είναι ο Giacomo, ένας τριαντάρης που φοβάται την δέσμευση και αντιμετωπίζει πάντα τις γνωριμίες του με ελαφρότητα, ώσπου συναντάει τη Michela. Την οποία συναντά καθημερινά στο τραμ πηγαίνοντας στην δουλειά του και η οποία τον αιφνιδιάζει όταν ανταλλάσσοντας δυο κουβέντες του ανακοινώνει πως φεύγει μόνιμα για Νέα Υόρκη. Εκείνος βρίσκεται αντιμέτωπος με τα συναισθήματα του, αντιλαμβάνεται ίσως πως κάποιες φορές πρέπει να τα κυνηγήσει. Η ιστορία περιπλέκεται κάπως όταν στο προσκήνιο έρχεται η αναγκαστική ή ηθελημένη αποδοχή της σχέσης του με την μητέρα του, η αρρώστια της πολυαγαπημένης γιαγιάς του, ο χωρισμός του μεγάλου έρωτα της ζωής του και πολλά ζητήματα ακόμα στην σφαίρα του εαυτού του τα οποία δεν ξέρουμε αν θα τον κάνουν να κυνηγήσει τον φευγαλέο έρωτα του ή όχι.

Ένα υπέροχο βιβλίο, που πραγματεύεται εκείνη την Μια μέρα παραπάνω, συχνό μοτίβο στην λογοτεχνία του Fabio Volo και ακόμα συχνότερο στους έρωτες.

Καλή σας ανάγνωση.

Citazioni

Ci sono vestiti che stanno bene solo a donne belle, altri che stanno bene solo a donne con il carattere bello.

Sono quelle notti che ho una voglia incredibile di vivere. Vorrei vedere due o tre film, scrivere, leggere, disegnare, o anche semplicemente guardare fuori dalla finestra. Dormire mi sembra una perdita di tempo. Mi viene voglia di imparare. Qualsiasi cosa, ma imparare.

Non so perché ma quando pensavo a lei i miei pensieri non avevano mai il punto. Solo virgole. Erano una valanga di immagini e parole senza punteggiatura.

Άλλα βιβλία του Fabio Volo: 

Esco a fare due passi (2001)

E' una vita che ti aspetto (2003)

Un posto nel mondo (2006)

Il giorno in più (2007)

Il tempo che vorrei (2009)

Le prime luci del mattino (2011)

La strada verso casa (2013)

E' tutta vita (2015)

Quando tutto inizia (2017)