Ιταλική ποίηση/Poesia: Salvatore Quasimodo - Alla nuova luna

Για ακόμα μια φορά, προσεγγίζουμε ένα ποίημα του Salvatore Quasimodo, ενός από τους πιο σημαντικούς Ιταλούς ποιητές του 20ου αιώνα και εκπρόσωπος του κινήματος του Ερμητισμού. 

Το 1959 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. 

Alla nuova luna

In principio Dio creò il cielo ..

e la terra, poi nel suo giorno

esatto mise i luminari in cielo

e al settimo giorno si riposò.

Dopo miliardi di anni l'uomo,

fatto a sua immagine e somiglianza,

senza mai riposare, con la sua

intelligenza laica,

senza timore, nel cielo sereno

d'una notte d'ottobre,

mise altri luminari uguali

a quelli che giravano

dalla creazione del mondo. Amen.

Δείτε άλλα άρθρα σχετικά με τον Salvatore Quasimodo:

- Ιταλοί συγγραφείς που έχουν τιμηθεί με βραβείο Νobel

- Salvatore Quasimodo - Già la pioggia è con noi

- Ed è subito sera - Salvatore Quasimodo

Ιταλοί συγγραφείς που έχουν τιμηθεί με βραβείο Νobel

 Οι 6 Νομπελίστες Ιταλοί συγγραφείς είναι οι εξής:

1. Giosuè Carducci

Ο Giosuè Carducci ήταν ο πρώτος Ιταλός λογοτέχνης υποψήφιος για nobel, το οποίο κέρδισε το 1906. Ο Giosuè Carducci ήταν κριτικός λογοτεχνίας, καθηγητής πανεπιστημίου και ποιητής. Ανάμεσα στα έργα του ξεχωρίζει το Le odi barbare (1877).

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

όχι μόνο ως αναγνώρισή του έργου που έχει προσφέρει διδάσκοντας και των κριτικών μελετών του, αλλά πάνω από όλα ως φόρος τιμής στη δημιουργική ενέργεια του, στην καθαρότητα τους ύφους του και στη λυρική δύναμη που χαρακτηρίζει τα ποιητικά του αριστουργήματα.  

2. Grazia Deledda

Το 1926 για  δεύτερη φορά στην ιστορία των βραβείων Nobel, Νόμπελ λογοτεχνίας κερδίζει μια γυναίκα και συγκεκριμένα η Grazia Deledda, συγγραφέας περισσότερων από πενήντα μυθιστορημάτων, μεταξύ των οποίων είναι τα: “Canne al vento”, “Marianna Sirca” και “La madre”.

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

για την ιδεαλιστική έμπνευσή της, αποτυπωμένη με εικονοπλαστική καθαρότητα της ζωής στο γενέθλιο νησί της, με βαθιά κατανόηση των ανθρώπινων προβλημάτων. 

3. Luigi Pirandello

Ήταν το 1934, όταν ο Luigi Pirandello έλαβε το βραβείο Νόμπελ. Ο Pirandello θεωρείται ακόμα και σήμερα ένας από τους πιο επαναστατικούς δραματουργούς του 20ου αιώνα.   

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

για την φλογερή και επινοητική ανανέωση της θεατρικής και της δραματικής τέχνης. 

4. Salvatore Quasimodo

Το 1959 ο Salvatore Quasimodo, ποιητής και μεταφραστής, μεταξύ των πιο σημαντικών εκπροσώπων του ιταλικού Ερμητισμού έλαβε το βραβείο Νόμπελ. Μεταξύ των ποιητικών του συλλογών ξεχωρίζει το βιβλίο του “Ed è subito sera”.

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

για τον ποιητικό λυρισμό του, ο οποίος με μια λαμπρή κλασικότητα εκφράζει τις τραγικές εμπειρίες της ζωή της εποχής μας. 

Δείτε περισσότερα για τον Salvatore Quasimodo.

5. Eugenio Montale 

Το 1975 ήταν η χρονιά που ο Eugenio Montale ξεχώρισε και τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ ανάμεσα σε καταξιωμένους ποιητές  του 20ου αιώνα. Μεταξύ των ποιητικών του συλλογών ξεχωρίζουν ακόμα και σήμερα η “Ossi di seppia” και η  “La bufera”.

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

για την ξεχωριστή ποιητική του, η οποία με μεγάλη καλλιτεχνική ευαισθησία ανέδειξε τις ανθρώπινες αξίες υπό μια οπτική ζωής στείρα ψευδαισθήσεων. 

Δείτε περισσότερα για τον Eugenio Montale. 

6. Dario Fo

Ο τελευταίος Ιταλός λογοτέχνης που έλαβε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας ήταν ο Dario Fo, υποψήφιος για το βραβείο το 1997. Δραματουργός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, σκηνογράφος αλλά πάνω από όλα άνθρωπος του θεάτρου. Το έργο του Dario Fo που έχει μείνει χαραγμένο στην συλλογική μνήμη, δεν είναι άλλο από το Mistero Buffo.

Η αιτιολόγηση του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία ήταν η εξής:

Ακολουθώντας την παράδοση των μεσαιωνικών Γκολιάρδων, χλευάζει την εξουσία αποκαθιστώντας την αξιοπρέπεια των καταπιεσμένων.

Πηγή:

https://libreriamo.it/libri/i-6-scrittori-italiani-che-hanno-vinto-il-premio-nobel-per-la-letteratura/

Ιταλική ποίηση/Poesia: Ed è subito sera - Salvatore Quasimodo

Ognuno sta solo sul cuore della terra

trafitto da un raggio di sole

ed è subito sera.

Σε τρεις μόλις στίχους η ανθρώπινη ύπαρξη παρουσιάζεται και εξανεμίζεται,  αυτό το μοναχικό εγώ μας στην καρδιά της γης,  ο άνθρωπος, εκείνος που όλη του την ζωή είναι εν αναμονή της ευτυχίας (raggio di sole) πριν καν το αντιληφθεί η ζωή του τελειώνει (ed è subito sera).

 Ένα υπέροχο ποίημα που αποτελεί το τελευταίο τρίστιχο του Solitudini, μέρος της πρώτης ποιητικής συλλογής του Σικελού Salvatore Quasimodo, Acque e Terre που εκδόθηκε το 1930.