Ιταλική ποίηση/Poesia: Salvatore Quasimodo - Alla nuova luna

Για ακόμα μια φορά, προσεγγίζουμε ένα ποίημα του Salvatore Quasimodo, ενός από τους πιο σημαντικούς Ιταλούς ποιητές του 20ου αιώνα και εκπρόσωπος του κινήματος του Ερμητισμού. 

Το 1959 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. 

Alla nuova luna

In principio Dio creò il cielo ..

e la terra, poi nel suo giorno

esatto mise i luminari in cielo

e al settimo giorno si riposò.

Dopo miliardi di anni l'uomo,

fatto a sua immagine e somiglianza,

senza mai riposare, con la sua

intelligenza laica,

senza timore, nel cielo sereno

d'una notte d'ottobre,

mise altri luminari uguali

a quelli che giravano

dalla creazione del mondo. Amen.

Δείτε άλλα άρθρα σχετικά με τον Salvatore Quasimodo:

- Ιταλοί συγγραφείς που έχουν τιμηθεί με βραβείο Νobel

- Salvatore Quasimodo - Già la pioggia è con noi

- Ed è subito sera - Salvatore Quasimodo

Ιταλική ποίηση/Poesia: Ritorno - Giuseppe Ungaretti

 Το ποίημα Ritorno (Επιστροφή) του Giuseppe Ungaretti (1919).

Ritorno

Trinano le cose un'estesa monotonia di assenze

Ora è un pallido involucro

L'azzurro scuro delle profondità si è franto

Ora è un arido manto

          

   Rene Magritte                   

Ιταλική ποίηση/Poesia Italiana: Ogni volta che ti vedo fiorire

Τον Οκτώβριο του 2022 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Manni, το νέο βιβλίο Ogni volta che ti vedo fiorire,το οποίο περιέχει ανέκδοτα ποιήματα της ποιήτριας Alda Merini. Τα ποιήματα έχουν επιλεχθεί από τον Alberto Casiraghy και αφορούν μια περίοδο είκοσι χρόνων. 

Ο Alberto Casiraghy, προσωπικός φίλος της ποιήτριας, μας παρουσιάζει αυτά τα ανέκδοτα ποιήματα και μοιράζεται μαζί μας, στιγμές της ποιήτριας από μια άλλη οπτική. 

 

Τα θέματα των ποιημάτων που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο είναι το πάθος, η φιλία και η τρέλα.

Δείτε περισσότερα: https://www.mannieditori.it/libro/ogni-volta-che-ti-vedo-fiorire

Ιταλική ποίηση/Poesia: Agonia - Giuseppe Ungaretti

Το ποίημα Agonia (Αγωνία) περιέχεται στην ποιητική συλλογή L' Allegria (1914-1919). O αρχικός τίτλος της συλλογής ήταν L' Allegria degli naufragi.

Σταύρος Ιωάννου
πηγή: https://evripides-art.gr/ioannou-stavros-press

Agonia

Morire come le allodole assetate

sul miraggio  

O come la quaglia

passato il mare

nei primi cespugli

perché di volare

non ha più voglia  

Ma non vivere di lamento

come un cardellino accecato   

Άλλα ποιήματα που μπορείτε να διαβάσετε στο blog: 

Dove la luce

Giorno per giorno

Ιταλική Ποίηση/ Poesia Italiana: Giuseppe Ungaretti - Veglia

Το ποίημα Veglia γράφθηκε στις 23 Δεκέμβριου του 1915 και αναφέρεται στην εμπειρία του ποιητή ως στρατιώτη κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Ο πόλεμος μέσα από τα μάτια του ποιητή είναι ένα μοτίβο σε όλη την ποιητική του παραγωγή και κυρίως στα ποιήματα της πρώτης συλλογής του, στην οποία ανήκει και το ποίημα Veglia.  Το ποίημα ανήκει στην ποιητική συλλογή Il porto sepolto η οποία εκδόθηκε έπειτα ως μέρος της συλλογής Allegria το 1931. Βασική συνισταμένη του ποιήματος είναι ο θάνατος και η χαρά που νιώθει ο άνθρωπος όταν καταφέρνει να τον κερδίσει. Ο ποιητή όντας ξαπλωμένος δίπλα σε έναν νεκρό σύντροφο του, αντιλαμβάνεται την ένταση της ύπαρξης και την λύτρωση της ίδιας της ζωής, γι’ αυτό και γράφει εκείνη τα γράμματα τα «γεμάτα από αγάπη» και νιώθει ίσως για πρώτη φορά εκείνη την βαθύτατη προσκόλληση στην ζωή. Είναι η θέαση του θανάτου που ωθεί τους ανθρώπους να γαντζωθούν στη ζωή.

 

 

Veglia

 

Un’intera nottata

buttato vicino

a un compagno

massacrato

con la sua bocca

digrignata

volta al plenilunio

con la congestione

delle sue mani

penetrata

nel mio silenzio

ho scritto

lettere piene d’amore

 

Non sono mai stato

tanto

attaccato alla vita

 

                                               (23 dicembre 1915)

Σας παραθέτω δύο μεταφράσεις να διαλέξετε εκείνη που σας αγγίζει περισσότερο!

 

Αγρυπνία

Μιαν ολόκληρη νύχτα

πεσμένος δίπλα

σ' έναν σύντροφο

κομματιασμένο

με το στόμα του

ανοιγμένο

στο φαρδύ φεγγάρι

με τη συμφορά

των χεριών του

βουλιαγμένη

στη σιωπή μου

έγραψα

γράμματα γεμάτα αγάπη

 

Ποτέ μου δεν ένιωσα

τόσο

γαντζωμένος από τη ζωή

 

                                       Μετάφραση: Άννα Κατσιγιάννη

 

 

Αγρυπνία

 

Μια νύχτα ολόκληρη

πεταμένος δίπλα

σ’ έναν σύντροφο

σφαγιασμένο

με το στόμα του

παραμορφωμένο

στραμμένο στην πανσέληνο

με το σφίξιμο των χεριών

να διαπερνά τη σιωπή μου

έγραψα

γράμματα γεμάτα από αγάπη

 

Ποτέ δεν ήμουν

τόσο προσκολλημένος στη ζωή

 

(Μετάφραση από το βιβλίο: Αλμπέρτο Αζόρ Ρόζα, Ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας, εισαγωγή-επιμέλεια: Φοίβος Γκικόπουλος, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1998, σ. 613.)

 

 

Πηγές:

Αλμπέρτο Αζόρ Ρόζα, Ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας, εισαγωγή-επιμέλεια: Φοίβος Γκικόπουλος, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1998. ISBN13: 978-9602608333.

https://cultura.biografieonline.it/veglia-ungaretti/

https://www.studenti.it/veglia-ungaretti-parafrasi-commento.html

http://allilografia.blogspot.com/2012/01/blog-post_25.html

Φωτογραφία: http://www.artnet.com και πρόκειται για τον πίνακα Cain or Hitler in Hell του George Grosz

Ιταλική ποίηση/ Poesia: L' infinito - Leopardi

 

L'infinito

Sempre caro mi fu quest'ermo colle, E questa siepe, che da tanta parte De l'ultimo orizzonte il guardo esclude. Ma sedendo e mirando, interminato Spazio di là da quella, e sovrumani Silenzi, e profondissima quiete Io nel pensier mi fingo, ove per poco Il cor non si spaura. E come il vento Odo stormir tra queste piante, io quello Infinito silenzio a questa voce Vo comparando: e mi sovvien l'eterno, E le morte stagioni, e la presente E viva, e 'l suon di lei. Così tra questa Infinità s'annega il pensier mio: E 'l naufragar m'è dolce in questo mare. Testo tratto dal secondo manoscritto autografo (Visso, Archivio Comunale) Sempre caro mi fu quest'ermo colle, e questa siepe, che da tanta parte dell'ultimo orizzonte il guardo esclude. Ma sedendo e mirando, interminati spazi di là da quella, e sovrumani silenzi, e profondissima quïete io nel pensier mi fingo, ove per poco il cor non si spaura. E come il vento odo stormir tra queste piante, io quello infinito silenzio a questa voce vo comparando: e mi sovvien l'eterno, e le morte stagioni, e la presente e viva, e il suon di lei. Così tra questa immensità s'annega il pensier mio: e il naufragar m'è dolce in questo mare.   Testo tratto dalla "Letteratura italiana: testi e critica con lineamenti di storia letteraria", vol. 3, di Mario Pazzaglia. Ed. Zanichelli Prima edizione, marzo 1979. tratto da:http://www.liberliber.it/biblioteca/l/leopardi/l_infinito/html/infinito.htm Διαβάστε τη μετάφραση στην ελληνική γλώσσα  από τον Σωτήρη Παστακά. To Άπειρο Ανέκαθεν μου ήταν αγαπητός αυτός ο έρημος λόφος κι αυτός ο φράχτης που από ένα μεγάλο τμήμα του μακρινού ορίζοντα τη θέα μου αποκρύβει. Καθισμένος όμως εδώ κι ατενίζοντας απέραντα διαστήματα πέρα απ’ αυτόν, απόκοσμη σιωπή και βαθύτατη ηρεμία δημιουργώ με τις σκέψεις μου, όπου ως εκ θαύματος δεν χάνομαι κι ο ίδιος. Μόλις ακούω τον άνεμο να βουίζει ανάμεσα στα φυτά, εκείνη την άφατη σιωπή με αυτό το θρόισμα συγκρίνω: κι αναπολώ την αιωνιότητα, τις περασμένες εποχές και τους ζωντανούς ρυθμούς του παρόντος, με τον εφήμερο θόρυβό τους. Έτσι, σε αυτήν την απεραντοσύνη πνίγεται η σκέψη μου: και μου είναι ευχάριστο να ναυαγώ μέσα σε αυτή τη θάλασσα.

Ιταλική ποίηση/Poesia: Gianni Rodari - Teste fiorite

Η υπέροχη εικόνα είναι δημιουργία της 
Francesca Assirelli

Ένα ποίημα από τον Gianni Rodari, που παίζει με την φαντασία μας και με τα όρια μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Αν και συνήθως αναφέρεται σε παιδιά, τα νοήματα του σαγηνεύουν απόλυτα και εμάς τους ενήλικες. 

 

Teste fiorite

Se invece dei capelli sulla testa.

ci spuntassero i fiori, sai che festa?

Si potrebbe capire a prima vista

chi ha il cuore buono, chi la menta trista.

Il tale ha in fronte un bel ciuffo di rose:

non può certo pensare a brutte cose.

Quest’altro, poveraccio, è d’umor nero:

gli crescono le viole del pensiero.

E quello con le ortiche spettinate?

Deve avere le idee disordinate,

e invano ogni mattina

spreca un vasetto o due di brillantina.

Απόδοση στην ελληνική γλώσσα: Ιωάννα Καραμαλή

Ανθισμένα κεφάλια

Αν αντί για μαλλιά στο κεφάλι

φύτρωναν λουλούδια, ξέρεις τι χαρά θα 'ταν;

Θα μπορούσες να καταλάβεις με την πρώτη ματιά

ποιος έχει καλή καρδιά και ποιος λυπημένη σκέψη.

Ο πρώτος έχει στο μέτωπο μια ωραία τούφα τριανταφυλλένια:

ασφαλώς και δεν μπορεί να σκεφτεί άσχημα πράγματα.

Ο άλλος, ο κακομοίρης, είναι σκυθρωπός:

του φυτρώνουν οι βιολέτες της σκέψης.

Και εκείνος με τις αχτένιστες τσουκνίδες;

Πρέπει να έχει ανάκατες ιδέες,

και μάταια κάθε πρωί

σπαταλά ένα ή δυο βαζάκια μπριγιαντίνη.

Ακούστε το ποίημα!

Δείτε περισσότερα για τον Gianni Rodari κάνοντας κλικ στην ανάρτηση που σας ενδιαφέρει!

Gianni Rodari 

biografia/βιογραφία 

Essere o Avere 

Il giovane gambero

Il semaforo blu

La tragedia di un 10

L'Acca in fuga 
Per colpa di un accento

Il cielo e' di tutti

Ιταλική ποίηση/Poesia: Vincenzo Cardanelli - Estiva (1915)

Το ποίημα Estiva που γράφτηκε το 1915 από τον Vincenzo Cardanelli και περιέχεται στην συλλογή "Prologhi" μας περιγράφει την μαγεία του καλοκαιριού. Το καλοκαίρι είναι εκείνο που δύναται να φέρει την ευτυχία ακόμα και στους πιο λυπημένους, χάρη στη θέρμη του ήλιου. Το καλοκαίρι γίνεται η εποχή του έρωτα που χαρίζει γαλήνη και εσωτερική ειρήνη.

“Estiva”

Distesa estate,

stagione dei densi climi

dei grandi mattini

dell’albe senza rumore

ci si risveglia come in un acquario

dei giorni identici, astrali,

stagione la meno dolente

d’oscuramento e di crisi,

felicità degli spazi,

nessuna promessa terrena

può dare pace al mio cuore

quanto la certezza di sole

che dal tuo cielo trabocca,

stagione estrema, che cadi

prostrata in riposi enormi,

dai oro ai più vasti sogni,

stagione che porti luce

a distendere il tempo

di là dai confini del giorno,

e sembri mettere a volte

nell’ordine che procede

qualche cadenza dell’indugio eterno.

Ακούστε το ποίημα!

Ιταλική ποίηση/Poesia: X agosto - Giovanni Pascoli (1901)

Πρόκειται για ένα ποίημα, που ο ποιητής Giovanni Pascoli συνέθεσε σε ηλικία 12 ετών εμπνευσμένος από τον θάνατο του πατέρα του Ruggero, ο οποίος βρέθηκε σκοτωμένος στις 10 Αυγούστου 1867. Το ποίημα δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Marzocco στις 9 Αυγούστου 1896 και έπειτα προστέθηκε στη 4η έκδοση της συλλογής Myricae. 

X agosto

 

San Lorenzo, io lo so perché tanto

di stelle per l'aria tranquilla

arde e cade, perché sì gran pianto

nel concavo cielo sfavilla.

 

5  Ritornava una rondine al tetto:

l'uccisero: cadde tra spini:

ella aveva nel becco un insetto:

la cena de' suoi rondinini.

 

Ora è là, come in croce, che tende

10  quel verme a quel cielo lontano;

e il suo nido è nell'ombra, che attende,

che pigola sempre più piano.

 

Anche un uomo tornava al suo nido:

l'uccisero: disse: Perdono;

15  e restò negli aperti occhi un grido:

portava due bambole in dono…

 

Ora là, nella casa romita,

lo aspettano, aspettano in vano:

egli immobile, attonito, addita

20  le bambole al cielo lontano.

 

E tu, Cielo, dall'alto dei mondi

sereni, infinito, immortale,

oh! d'un pianto di stelle lo inondi

quest'atomo opaco del Male!

Δείτε το ποίημα στην ελληνική γλώσσα

Δείτε ακόμα σχετικά με τον Giovanni Pascoli:

Il gelsolmino notturno - Giovanni Pascoli

Ιταλική ποίηση/Poesia Italiana: Eppure proveremo nostalgia - Simone Consorti

Ένα υπέροχο και αληθινό ποίημα των ημερών μας από τον Simone Consorti. Πόσο όμορφα περιγράφει αυτό που ζούμε. Πρόκειται για ένα ανέκδοτο ποίημα, που δημοσιεύτηκε τις προηγούμενες μέρες στο διαδίκτυο. Το συνάντησα τυχαία και γέννησε μέσα μου εκείνη την ελπίδα και την ανακούφιση εκεινης της μέρας.

Σας παραθέτω και μια δική μου μετάφραση ώστε να μπορέσετε να το απολαύσετε όλοι, ανεξάρτητα από το επίπεδο των ιταλικών σας.

Eppure proveremo nostalgia     Eppure proveremo nostalgia  di questi giorni  o almeno ne conserveremo  confusi e inconfondibili ricordi     Di quando era vietato  correre uno appresso all’altro  o dividere in due una panchina  o farsi venire un colpo di tosse  come prima     Di quando ci procacciammo  cento pacchetti di sigarette  in una notte  e svaligiammo quel supermercato  di tutte le sue scatolette     Di quando fu decretato  che nemmeno i genitori  era opportuno andare a visitare  e che per dare il buon esempio  si dovesse recintare pure il mare     Della sera in cui suonammo tutti insieme  come un’unica banda  o una grande famiglia  le pentole dalle finestre  quando in realtà l’unica cosa che ci univa  era la fifa     Eppure un giorno  quest’ oggi sarà quello strano sorriso  nel ricordo

Κι όμως θα νιώσουμε νοσταλγία  Κι όμως θα νιώσουμε νοσταλγία  για αυτές τις μέρες  ή τουλάχιστον θα διατηρήσουμε  μπερδεμένες και αδιαμφισβήτητες αναμνήσεις  Από τότε που απαγορευόταν  να τρέχει ο ένας κοντά στον άλλον  ή το να μοιράζεσαι ένα παγκάκι  ή να βήχεις  όπως πριν  Από τότε που πήραμε  εκατό πακέτα τσιγάρα  σε μια βραδιά  και αδειάσαμε εκείνο το σουπερμαρκετ  από όλες του τις κονσερβες  Από τότε που νομοθετήθηκε  πως ούτε τους γονείς  δεν μπορείς να επισκεφτείς  και που για να δώθει το καλό παράδειγμα  έπρεπε να φραχτεί ακόμα και η θάλασσα  Από τη βραδία που παίξαμε μουσική  όλοι μαζί  σαν μια μοναδική ορχήστρα  ή μια μεγάλη οικογένεια  με τις κατσαρόλες από τα παράθυρα  όταν στην πραγματικότητα το μόνο πράγμα που μας ένωνε ήταν η ουρά  Κι όμως μια μέρα  αυτό το σήμερα θα είναι εκείνο το παράξενο χαμόγελο  στην ανάμνηση

Δείτε το κείμενο στη σελίδα που δημοσιεύθηκε: https://poetarumsilva.com/2020/03/17/simone-consorti-eppure-proveremo-nostalgia-inediti/