Ιταλική ποίηση/Poesia: Ritorno - Giuseppe Ungaretti

 Το ποίημα Ritorno (Επιστροφή) του Giuseppe Ungaretti (1919).

Ritorno

Trinano le cose un'estesa monotonia di assenze

Ora è un pallido involucro

L'azzurro scuro delle profondità si è franto

Ora è un arido manto

          

   Rene Magritte                   

Ιταλική ποίηση/Poesia: Agonia - Giuseppe Ungaretti

Το ποίημα Agonia (Αγωνία) περιέχεται στην ποιητική συλλογή L' Allegria (1914-1919). O αρχικός τίτλος της συλλογής ήταν L' Allegria degli naufragi.

Σταύρος Ιωάννου
πηγή: https://evripides-art.gr/ioannou-stavros-press

Agonia

Morire come le allodole assetate

sul miraggio  

O come la quaglia

passato il mare

nei primi cespugli

perché di volare

non ha più voglia  

Ma non vivere di lamento

come un cardellino accecato   

Άλλα ποιήματα που μπορείτε να διαβάσετε στο blog: 

Dove la luce

Giorno per giorno

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής: Χαρακιές σε άσπρους τοίχους

Η μια μου αγάπη είναι τα ιταλικά και αυτή οδήγησε στη δημιουργία αυτού του ιστολογίου που μου έχει χαρίσει πολλές συγκινήσεις με την ανταπόκριση που έχει γνωρίσει από όλους εσάς. 

Η δεύτερη αγάπη μου είναι η ποίηση και αυτή οδήγησε στη δημιουργία της πρώτης μου ποιητικής συλλογής "Χαρακιές σε άσπρους τοίχους" από τις εκδόσεις Βακχικόν. 

Με μεγάλη χαρά σας προσκαλώ στην παρουσίαση της ποιητικής μου συλλογής, την Παρασκευή 17 Ιουνίου και ώρα 20:00 στο βιβλιοκαφέ Έναστρον (Σόλωνος 101).

Ιωάννα Καραμαλή

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

-Τζίνα Καλογήρου, Καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και της Διδακτικής της ΠΤΔΕ/ΕΚΠΑ

-Δημήτρης Μέξης, Υπ. Διδάκτωρ Ιταλικής γλώσσας και φιλολογίας.

Ποιήματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί: Βασίλης Κυριάκου και Κωνσταντίνα Γιαννούλη.

Δείτε περισσότερα σχετικά με το βιβλίο:

Με περίμενες

στους λόφους του ύπνου σου

στις πεδιάδες των ονείρων σου

κουλουριασμένη στο μεταξένιο καταφύγιο

με μια διαρκή αγωνία

μήπως ξυπνήσεις πεταλούδα

και το πέταγμα από τόλμημα

γίνει αναγκαιότητα.

Ήρθα πολλές φορές,

μα κόπιασα να κυνηγώ φεγγάρια

πάνω από τις συστάδες σκέψεων

που ευλαβικά φυλάς

κάτω από το στρώμα σου

με μια διαρκή αγωνία

μήπως ξυπνήσω όνειρο

και ο έρωτας από βίωμα

γίνει αφήγημα.

(Ονείρων πεδιάδες, από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

https://ekdoseis.vakxikon.gr/.../xarakes-se-asprous-toixous/ Δείτε λιγότερα

Ιταλική ποίηση/Poesia Italiana: Eppure proveremo nostalgia - Simone Consorti

Ένα υπέροχο και αληθινό ποίημα των ημερών μας από τον Simone Consorti. Πόσο όμορφα περιγράφει αυτό που ζούμε. Πρόκειται για ένα ανέκδοτο ποίημα, που δημοσιεύτηκε τις προηγούμενες μέρες στο διαδίκτυο. Το συνάντησα τυχαία και γέννησε μέσα μου εκείνη την ελπίδα και την ανακούφιση εκεινης της μέρας.

Σας παραθέτω και μια δική μου μετάφραση ώστε να μπορέσετε να το απολαύσετε όλοι, ανεξάρτητα από το επίπεδο των ιταλικών σας.

Eppure proveremo nostalgia     Eppure proveremo nostalgia  di questi giorni  o almeno ne conserveremo  confusi e inconfondibili ricordi     Di quando era vietato  correre uno appresso all’altro  o dividere in due una panchina  o farsi venire un colpo di tosse  come prima     Di quando ci procacciammo  cento pacchetti di sigarette  in una notte  e svaligiammo quel supermercato  di tutte le sue scatolette     Di quando fu decretato  che nemmeno i genitori  era opportuno andare a visitare  e che per dare il buon esempio  si dovesse recintare pure il mare     Della sera in cui suonammo tutti insieme  come un’unica banda  o una grande famiglia  le pentole dalle finestre  quando in realtà l’unica cosa che ci univa  era la fifa     Eppure un giorno  quest’ oggi sarà quello strano sorriso  nel ricordo

Κι όμως θα νιώσουμε νοσταλγία  Κι όμως θα νιώσουμε νοσταλγία  για αυτές τις μέρες  ή τουλάχιστον θα διατηρήσουμε  μπερδεμένες και αδιαμφισβήτητες αναμνήσεις  Από τότε που απαγορευόταν  να τρέχει ο ένας κοντά στον άλλον  ή το να μοιράζεσαι ένα παγκάκι  ή να βήχεις  όπως πριν  Από τότε που πήραμε  εκατό πακέτα τσιγάρα  σε μια βραδιά  και αδειάσαμε εκείνο το σουπερμαρκετ  από όλες του τις κονσερβες  Από τότε που νομοθετήθηκε  πως ούτε τους γονείς  δεν μπορείς να επισκεφτείς  και που για να δώθει το καλό παράδειγμα  έπρεπε να φραχτεί ακόμα και η θάλασσα  Από τη βραδία που παίξαμε μουσική  όλοι μαζί  σαν μια μοναδική ορχήστρα  ή μια μεγάλη οικογένεια  με τις κατσαρόλες από τα παράθυρα  όταν στην πραγματικότητα το μόνο πράγμα που μας ένωνε ήταν η ουρά  Κι όμως μια μέρα  αυτό το σήμερα θα είναι εκείνο το παράξενο χαμόγελο  στην ανάμνηση

Δείτε το κείμενο στη σελίδα που δημοσιεύθηκε: https://poetarumsilva.com/2020/03/17/simone-consorti-eppure-proveremo-nostalgia-inediti/