Ιταλική ποίηση/Poesia: Ritorno - Giuseppe Ungaretti

 Το ποίημα Ritorno (Επιστροφή) του Giuseppe Ungaretti (1919).

Ritorno

Trinano le cose un'estesa monotonia di assenze

Ora è un pallido involucro

L'azzurro scuro delle profondità si è franto

Ora è un arido manto

          

   Rene Magritte                   

Ιταλική ποίηση/Poesia: Agonia - Giuseppe Ungaretti

Το ποίημα Agonia (Αγωνία) περιέχεται στην ποιητική συλλογή L' Allegria (1914-1919). O αρχικός τίτλος της συλλογής ήταν L' Allegria degli naufragi.

Σταύρος Ιωάννου
πηγή: https://evripides-art.gr/ioannou-stavros-press

Agonia

Morire come le allodole assetate

sul miraggio  

O come la quaglia

passato il mare

nei primi cespugli

perché di volare

non ha più voglia  

Ma non vivere di lamento

come un cardellino accecato   

Άλλα ποιήματα που μπορείτε να διαβάσετε στο blog: 

Dove la luce

Giorno per giorno

Ιταλική Ποίηση/ Poesia Italiana: Giuseppe Ungaretti - Veglia

Το ποίημα Veglia γράφθηκε στις 23 Δεκέμβριου του 1915 και αναφέρεται στην εμπειρία του ποιητή ως στρατιώτη κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Ο πόλεμος μέσα από τα μάτια του ποιητή είναι ένα μοτίβο σε όλη την ποιητική του παραγωγή και κυρίως στα ποιήματα της πρώτης συλλογής του, στην οποία ανήκει και το ποίημα Veglia.  Το ποίημα ανήκει στην ποιητική συλλογή Il porto sepolto η οποία εκδόθηκε έπειτα ως μέρος της συλλογής Allegria το 1931. Βασική συνισταμένη του ποιήματος είναι ο θάνατος και η χαρά που νιώθει ο άνθρωπος όταν καταφέρνει να τον κερδίσει. Ο ποιητή όντας ξαπλωμένος δίπλα σε έναν νεκρό σύντροφο του, αντιλαμβάνεται την ένταση της ύπαρξης και την λύτρωση της ίδιας της ζωής, γι’ αυτό και γράφει εκείνη τα γράμματα τα «γεμάτα από αγάπη» και νιώθει ίσως για πρώτη φορά εκείνη την βαθύτατη προσκόλληση στην ζωή. Είναι η θέαση του θανάτου που ωθεί τους ανθρώπους να γαντζωθούν στη ζωή.

 

 

Veglia

 

Un’intera nottata

buttato vicino

a un compagno

massacrato

con la sua bocca

digrignata

volta al plenilunio

con la congestione

delle sue mani

penetrata

nel mio silenzio

ho scritto

lettere piene d’amore

 

Non sono mai stato

tanto

attaccato alla vita

 

                                               (23 dicembre 1915)

Σας παραθέτω δύο μεταφράσεις να διαλέξετε εκείνη που σας αγγίζει περισσότερο!

 

Αγρυπνία

Μιαν ολόκληρη νύχτα

πεσμένος δίπλα

σ' έναν σύντροφο

κομματιασμένο

με το στόμα του

ανοιγμένο

στο φαρδύ φεγγάρι

με τη συμφορά

των χεριών του

βουλιαγμένη

στη σιωπή μου

έγραψα

γράμματα γεμάτα αγάπη

 

Ποτέ μου δεν ένιωσα

τόσο

γαντζωμένος από τη ζωή

 

                                       Μετάφραση: Άννα Κατσιγιάννη

 

 

Αγρυπνία

 

Μια νύχτα ολόκληρη

πεταμένος δίπλα

σ’ έναν σύντροφο

σφαγιασμένο

με το στόμα του

παραμορφωμένο

στραμμένο στην πανσέληνο

με το σφίξιμο των χεριών

να διαπερνά τη σιωπή μου

έγραψα

γράμματα γεμάτα από αγάπη

 

Ποτέ δεν ήμουν

τόσο προσκολλημένος στη ζωή

 

(Μετάφραση από το βιβλίο: Αλμπέρτο Αζόρ Ρόζα, Ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας, εισαγωγή-επιμέλεια: Φοίβος Γκικόπουλος, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1998, σ. 613.)

 

 

Πηγές:

Αλμπέρτο Αζόρ Ρόζα, Ιστορία της ιταλικής λογοτεχνίας, εισαγωγή-επιμέλεια: Φοίβος Γκικόπουλος, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1998. ISBN13: 978-9602608333.

https://cultura.biografieonline.it/veglia-ungaretti/

https://www.studenti.it/veglia-ungaretti-parafrasi-commento.html

http://allilografia.blogspot.com/2012/01/blog-post_25.html

Φωτογραφία: http://www.artnet.com και πρόκειται για τον πίνακα Cain or Hitler in Hell του George Grosz

Poesia: Giorno per giorno (1940-1946) - Ungaretti

Ένα υπέροχο και δυνατό ποίημα, αφιερωμένο από τον ποιητή στον γιό του, που έφυγε από την ζωή στην ηλικία των μόλις 9 χρόνων. "Nessuno, mamma, ha mai sofferto tanto..." E il volto già scomparso Ma gli occhi ancora vivi Dal guanciale volgeva alla finestra, E riempivano passeri la stanza Verso le briciole dal babbo sparse Per distrarre il suo bimbo... Ora potrò baciare solo in sogno Le fiduciose mani... E discorro, lavoro, Sono appena mutato, temo, fumo... Come si può ch'io regga a tanta notte?... Mi porteranno gli anni Chissà quali altri orrori, Ma ti sentivo accanto, M'avresti consolato... Mai, non saprete mai come m'illumina L'ombra che mi si pone a lato, timida, Quando non spero più... In cielo cerco il tuo felice volto, Ed i miei occhi in me null'altro vedano Quando anch'essi vorrà chiudere Iddio... E t'amo, t'amo, ed è continuo schianto!... Sono tornato ai colli, ai pini amati E del ritmo dell'aria il patrio accento Che non riudrò con te, Mi spezza ad ogni soffio.. . Passa la rondine e con essa estate, E anch'io, mi dico, passerò... Ma resti dell'amore che mi strazia Non solo segno un breve appannamento Se dall'inferno arrivo a qualche quiete... Sotto la scure il disilluso ramo Cadendo si lamenta appena, meno Che non la foglia al tocco della brezza... E fu la furia che abbattè la tenera Forma e la premurosa Carità d'una voce mi consuma... Non più furori reca a me l'estate, Nè primavera i suoi presentimenti; Puoi declinare, autunno, Con le tue stolte glorie: Per uno spoglio desiderio, inverno Distende la stagione più clemente!... Rievocherò senza rimorso sempre Un'incantevole agonia di sensi? Ascolta, cieco: "Un'anima è partita Dal comune castigo ancora illesa..." Mi abbatterà meno di non più udire I gridi vivi della sua purezza Che di sentire quasi estinto in me Il fremito pauroso della colpa? Fa dolce e forse qui vicino passi Dicendo: "Questo sole e tanto spazio ti calmino. Nel puro vento udire Puoi il tempo camminare e la mia voce. Ho in me raccolto a poco a poco e chiuso Lo slancio muto della tua speranza. Sono per te l'aurora e intatto giorno"