Ιταλική γλώσσα

Ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στην Ιταλία, στην ιταλική γλώσσα και στην εκμάθηση της...
English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Visualizzazione post con etichetta biografia. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta biografia. Mostra tutti i post

venerdì 20 marzo 2020

Dino Buzzati (1906-1972) - Βιογραφία


O Dino Buzzati γεννήθηκε το 1906 στο San Pellegrino di Belluno και πέθανε το 1972 στο Milano. Προέρχεται από καλή οικογένεια, ο πετέρας του δίδασκε Διεθνές Δίκαιο στο πανεπιστήμιο. To 1928 ολοκληρώνει τις σπουδές του στη Νομική για να ικανοποιήσει την επιθυμία της οικογένειας του και από την ίδια χρονιά ξεκινά να εργάζεται στην εφημερίδα Corriere della Sera.

To 1933 εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο Bàrnabo delle montagne το οποίο μετά από δυο χρόνια από το  Il segreto del Bosco Vecchio. Και τα δυο έργα έχουν γυριστεί σε ταινία, το πρώτο Bàrnabo delle montagne στο ομώνυμο έργο του 1994 υπό τη σκηνοθεσία του Mario Brenta, και η δεύτερη ομώνυμη ταινία κυκλοφόρησε το 1933 υπό τη σκηνοθεσία του Ermanno Olmi.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1930  ο Buzzati ξεκινά να δημοσιεύει φανταστικά και σουρρεαλιστικά διηγήματα στην Corriere della sera και σε άλλες εφημερίδες. Το έργο Il deserto dei Tartari (1940) αποτελεί τη μεγάλη επιτυχία του Dino Buzzati το οποίο θα γυριστεί επίσης ταινίa το 1976 υπό τη σκηνοθεσία του Valerio Zurlini. To 1942 ο Buzzati δημοσιεύει το I sette messaggeri, τόμος στον οποίο συγκεντρώνονται τα καλύτερα διηγήματα του, τα οποία είχαν δημοσιευτεί μέχρι τότε σε εφημερίδες και περιοδικά. Τα επόμενα χρόνια ο συγγραφέας αφιερώνεται κυρίως στην συγγραφή φανταστικών διηγημάτων και το 1949 δημοσιεύει τη συλλογή Paura alla Scala ενώ το 1954 τη συλλογή Il crollo della Baliverna. Από αυτές τις πρώτες συλλογές ο Dino Buzzati θα διαλεξει τα πιο αντιπροσωπευτικά του διηγήματα και μαζί με κάποια άλλα θα δημοσιεύσει τον τόμο Sessanta racconti (1958), έργο το οποίο θα του χαρίσει το Premio Strega. 
To 1958 δημοσιεύει το Esperimento di magia. 18 racconti ενώ την ίδια εποχή εμπλέκεται και σε άλλα λογοτεχνικά είδη όπως στο βιβλίο του La famosa invasione deglio orsi in Sicilia (1945), In quel preciso momento (1950), Egregio signore, siamo spiacenti di…, (1960) Από τα θεάτρικά του έργα ιδιαίτερη επιτυχία γνώρισε το Un caso clinico, κωμωδία εμπνευσμένη από το διήγημα του Sette piani. Άλλα έργα του είναι:  Drammatica fine di un noto musicista (1955), Sola in casa (1958), Un verme al Ministero (1960), I suggeritori (1960), La colonna infame (1962).
Το 1960 ο συγγραφέας επιστέφει στο μυθιστόρημα και δημοσιεύει το Il grande ritratto και το Un amore (1963), έργα διαφορετικής θεματολογίας από εκείνη που μέχρι τότε κυριαρχούσε στν λογοτεχνική παραγωγή του. Σχετικά με το έργο Un amore, στο οποίο ενυπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία, το 1965 γυρίστηκε η ομώνυμη ταινία υπό τη σκηνοθεσία του Gianni Vernuccio. To 1965 o συγγραφέας δημοσιεύει τα μοναδικά ποιητικά έργα του Il capitano Pic e altre poesieScusi, da che parte per Piazza del Duomo? και Tre colpi alla porta
Το 1966 εκδίδει μια νέα συλλογή διηγημάτων Il colombre e altri cinquanta racconti, ενώ δύο χρόνια αργότερα στον τόμο La boutique del mistero, παρουσιάζονται τα 31 καλύτερα διηγήματα από όλη του την λογτεχνική παραγωγή. 
Τα τελευταία έργα του συγγραφέα είναι τα e Poema a fumetti (1969), Le notti difficili (1971), και το  I miracoli di Val Morel (1971).

Στην ελληνική γλώσσα κυκλοφορούν τα έργα του:
Η έρημος των Ταρτάρων (Μεταίχμιο)
Οι επτά αγγελιοφόροι (Μεταίχμιο) 
Ενας έρωτας (Μεταίχμιο)
Η περίφημη εισβολή των αρκούδων στη Σικελία (Αστάρτη)

mercoledì 16 settembre 2015

Eduardo De Filippo: Biografia


Διάσημος κωμωδιογράφος και ηθοποιός, γεννήθηκε στις 24 Μαίου 1900 στην Νάπολη και πέθανε στις 31 Οκτωβρίου του 1984. Νόθος γιός του Vincenzo Scarpetta και της ηθοποιού Luisa De Filippo.
Όπως και τα αδέρφια του από νωρίς ξεκίνησε να εμφανίζεται στην σκηνή, χαρακτηριστικά ήταν μόλις τεσσάρων όταν έκανε την πρώτη του εμφάνιση υπό την καθοδήγηση του πατέρα του Eduardo Scarpetta.

Ίσως λόγω της έλλειψης ενδιαφέροντος προς το σχολείο ίσως λόγω της θεατρικής του ενασχόλησης και επιρροής από το οικογενειακό του περιβάλλον διακόπτει το σχολείο την εποχή που παρακολουθούσε το γυμνάσιο και καταπιάνεται με τα θεατρικά έργα. Διαβάζει και αντιγράφει θεατρικά αποσπάσματα ενώ σε κάθε ευκαιρία λαμβάνει μέρος σε οποιαδήποτε θεατρική εργασία.

Από τα 14 του χρόνια δουλεύει στον θίασο το Vincenzo Scarpetta όπου είναι και ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές έως ότου το 1920 αναγνωρίζεται πλήρως το ταλέντο και η ευρηματικότητα του και ξεκινάει να έχει πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Το 1922 αποχωρεί από τον θίασο του Vincenzo Scarpetta και συνεργάζεται με τον θίασο του Franceso Corbinci. Εκείνη την εποχή γράφει και το έργο Uomo e galantuomo, έπειτα επιστέφει στον θίασο του Scarpetta όπου και παραμένει εώς το 1930.

Από το 1931 κάνει πραγματικότητα το όνειρο που είχε με τα αδέρφια του να παίζουν στον ίδιο θίασο υπό το όνομα Ι De Filippo, γεγονός που κάνει τα αδέρφια να αρχίζουν να αποκτούν φήμη και μάλιστα να γυρίζουν και ταινίες, λίγα χρόνια αργότερα έρχεται η ρήξη με τον αδερφό του Peppino ο οποίος αποχωρεί και από τον θίασο ενώ η αδερφή του titina αποσύρεται από το σανίδι.

Ο Eduardo de Filippo δεν σταματά ποτέ, τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, είναι χρόνια διαρκούς δημιουργίας, συγγραφής και ερμηνείας, ιδιαίτερα μετά το 1960 που πεθαίνει η κόρη του βρίσκει διέξοδο στην δουλειά του στην οποία αφιερώνεται απόλυτα. Γίνεται παγκοσμίως γνωστός, έργα του γίνονται ταινίες και κάνει περιοδίες ανα τον κόσμο ενώ του έχουν απονεμηθεί πολλοί τιμητικοί τίτλοι και βραβεία.
Χαρακτηριστικά η Iταλική Δημοκρατία τον ανακύρηξε Ισόβιο Γερουσιαστή το 1981, τιμή που είχε απονεμηθεί παλαιότερα στον Eugenio Montale.


Σημαντικά έργα του είναι:
Farmacia in turno (1920), filosoficamente (1928), Natale in casa Cupiello (1931), Filumena Marturano (1946), Sabato, domenica e lunedi' (1959), Gli esami non finiscono mai (1973)

lunedì 1 luglio 2013

Biografie: Italo Calvino (1923-1985)


Ο γοητευτικός συγγραφέας που στήνει έναν καθρέπτη απέναντι στη φύση και ύστερα μα ς γράφει για τον καθρέπτη. Στο έργο του φαντασία και πραγματικότητα συνεχώς μπλέκονται και οδηγούν σε ποικίλα ερωτήματα και θεματικές.  Γεννημένος στην Κούβα από Ιταλούς γονείς, από τα δύο του κιόλας  χρόνια επέστρεψε στην Ιταλία με την οικογένεια του. Ζει στο San Remo μέχρι τα 25 του και έπειτα μετακομίζει στο Τορίνο, το 1943 τον βρίσκουμε να αγωνίζεται με τους Παρτιζάνους στην Ιταλία και έπειτα εγγράφεται στο κουμουνιστικό κόμμα από το οποίο θα αποχωρίσει το 1957. Τα επόμενα χρόνια εργάζεται στις αριστερές εφημερίδες LUnita’ και Rinascita και συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο Einaudi.

Το έργο του:
il sentiero dei nidi di ragno (1947)
Ultimo venne il corvo (1949)
I nostri antenati: il visconte dimezzato (1952)
L’entrata in Guerra (1954)
Fiabe italiane (1956)
I nostri antenati : Il barone rampante (1957)
I giovani del Po (1958)
I racconti (1958)
I nostri antenati : Il cavaliere inesistente (1959)
La giornata di un scrutatore (1963)
Marcovaldo (1963)
Le Cosmicomiche (1965)
Gli amori difficili (1970)
Le citta’ invisibili (1972)
il castello dei destini incrociati (1973)
Se una note d’inverno un viaggiatore (1979)
Palomar (1983)
Sotto il sole giugiaro (1986)

martedì 2 ottobre 2012

Gianni Rodari (1920-1980) βιογραφία



Γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1920 στην Omegna, στα 10 του χρόνια χάνει τον πατέρα του από βρογχοπνευμονία και  μετακομίζει με την μητέρα του και τα αδέρφια του στο Garivate.  Οι ιδιαίτερες του ικανότητες δεν αργούν να φανούν και ακολουθεί παιδαγωγικές σπουδές. Το διάστημα 1935-1937 τον βρίσκουμε αφιερωμένο και ενεργό μέλος της καθολικής οργάνωσης νέων ενώ στα αμέσως επόμενα χρόνια οι αναζητήσεις του και τα διαβάσματα του τον φέρνουν πιο κοντά στον Μαρξισμό. Από τα 17 του κιόλας χρόνια είχε στην κατοχή του το δίπλωμα του δασκάλου και δίδασκε σε κάποια δημοτικά σχολεία της περιοχής του Varese.
Όταν η Ιταλία μπήκε στον πόλεμο το 1940, ο Rodari δεν υπηρέτησε αφού είχε πάρει αναβολή για λόγους υγείαw. To 1941 πετυχαίνει στο διαγωνισμό των εκπαιδευτικών και ξεκινά να διδάσκει στο Uboldo. Κατά την διάρκεια αυτών των ετών γράφεται στο φασιστικό κόμμα από το οποίο αποχωρεί έπειτα από την πτώση του φασισμού στην Ιταλία και προσεγγίζει το κουμμουνιστικό κόμμα, στο οποίο εγγράφεται το 1944.
Αμέσως μετά τον πόλεμο καλείται να διευθύνει την εφημερίδα “Ordine Nuovo” ενώ το 1947 συνεργάζεται με την εφημερίδα Unita’ στο Μιλάνο. Παράλληλα με την δημοσιογραφία ξεκινά την συγγραφή παιδικών διηγημάτων, τότε είναι  που γράφει τα:
Il libro delle filastrocche και Romanzo di Cipollino.  To 1958 ξεκινάει η συνεργασία του με την εφημερίδα Paese Sera, συνεργασία που θα εγκαταλείψει περίπου 2 χρόνια αργότερα.
Από το 1960 συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο Einaudi και γίνεται γνωστός σε όλη την Ιταλία. Εκείνα τα χρόνια εκδίδεται το βιβλίο του Filastrocca in cielo e in terra. Το 1970 κερδίζει το βραβείο Andersen, ο πιο σημαντικός διεθνής για την παιδική λογοτεχνία, γεγονός που τον κάνει γνωστό σε όλον τον κόσμο.
Ο θάνατος του επήλθε στις 14 απριλίου του 1980 κατά την διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης στη Ρώμη.
Η γυναίκα του, Maria Teresa Ferreti, περιγράφοντας τον σύζυγο της λέει: «Era una persona spiritosa e molto intelligente. Metteva subito le persone a proprio agio anche se al primo impatto era piuttosto riservato»

Το συγγραφικό έργο του:
§  Il libro delle filastrocche (1951)
§  Il romanzo di Cipollino (1951)
§  La freccia azzurra (1953)
§  Gelsomino nel paese dei bugiardi (1958)
§  Filastrocche in cielo e in terra (1960)
§  Favole al telefono (1962)
§  Gip nel televisore (1962)
§  La torta in cielo (1966)
§  La grammatica della fantasia (1974)
§  C'era due volte il barone Lamberto ovvero I misteri dell'isola di San Giulio (1978)
§  Novelle fatte a macchina 
§  Atalanta
§  Il pianeta degli alberi di Natale
§  Il libro degli errori
§  Le filastrocche del cavallo parlante



Στο ιστολόγιο μας μπορείτε να διαβάσετε τα παρακάτω:
il giovane gambero
La tragedia di un dieci
essere o avere
l' acca in fuga
il cielo e' di tutti
l' avventura dello zero
il semaforo blu





πηγές:  http://en.wikipedia.org, http://www.giannirodari.it