Ιταλική γλώσσα

Ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στην Ιταλία, στην ιταλική γλώσσα και στην εκμάθηση της...
English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

martedì 19 aprile 2011

Film Italiani: Ladri di biciclette


Ladri di biciclette


« Rintracciare il drammatico nelle situazioni quotidiane, il meraviglioso nella piccola cronaca »

(Vittorio De Sica)
Ladri di biciclette è un film italiano del 1948 di Vittorio De Sica (regia, produzione e sceneggiatura), ritenuto tra le massime espressioni del neorealismo cinematografico italiano.
Il film, girato con un'ampia partecipazione di attori non professionisti, è basato sulromanzo (1945) di Luigi Bartolini adattato al grande schermo da Cesare Zavattini.

Τrama

Roma, secondo dopoguerra: Antonio Ricci (Lamberto Maggiorani), un disoccupato, trova lavoro come attacchino comunale. Per lavorare, però, deve possedere una bicicletta e la sua è impegnata al Monte di pietà, per cui la moglie, Maria deve impegnare le lenzuola per riscattarla. Sfortunatamente, proprio il primo giorno di lavoro, la bicicletta gli viene rubata mentre incolla un manifesto cinematografico. Antonio rincorre il ladro, ma inutilmente. Andato a denunciare il furto alla polizia, comprende che le forze dell'ordine non potranno aiutarlo nel ritrovare la bicicletta. Tornato a casa disperato e amareggiato, coinvolge nella ricerca un suo compagno dipartito che mobiliterà i suoi colleghi netturbini che all'alba, insieme a lui ed a suo figlio Bruno, che pure così piccolo lavora ad un distributore di benzina, andranno a cercarla a Piazza Vittorio prima e a Porta Portese poi, dove tradizionalmente allora, e dicono anche oggi, andavano a finire le cose rubate.
Ma non c'è niente da fare, la bicicletta ormai smembrata nelle sue parti non si trova. Per la disperazione Antonio si rivolgerà persino ad una "santona", una sorta di veggente, che accoglie nella sua casa una varia umanità afflitta e disgraziata. Il responso sibillino della santona è quasi una presa giro: «O la trovi subito o non la trovi più».
A Porta Portese un vecchio barbone viene visto da Antonio insieme al ladro, che subito si dilegua. Anche il vecchio vuole sfuggire a Maggiorani che lo segue sino ad una mensa dei poveri dove dame di carità della pia borghesia romana distribuiscono minestra e funzioni religiose agli affamati. Antonio costringe il barbone a farsi dare il recapito del ladro ma è solo per caso che s'imbatte in lui in un rione malfamato dove tutta la delinquenza locale sostiene il ladro minacciando la vittima del furto. Anche il "buon carabiniere" – figura tipica e popolare dell'uomo giusto e benevolo – chiamato, vista la malaparata per il padre, da Bruno, in mancanza di testimoni, non può fare alcunché per arrestare il ladro.
Stravolti dalla stanchezza Antonio e Bruno aspettano l'autobus per tornare a casa quando il padre vede una bicicletta incustodita che tenterà di rubare ma sarà subito fermato e aggredito dalla folla. Solo il pianto disperato di Bruno, che muove a pietà i presenti, gli eviterà il carcere.
Il film si chiude sul mesto ritorno, mentre si sta facendo notte a Roma, di Bruno che stringe la mano del padre per consolarlo.




i migliori film italiani di tutti i tempi



1
1948
De Sica
2
UMBERTO D
1952
De Sica
3
OTTO E MEZZO
1963
Fellini
4
ROMA CITTA' APERTA
1946
Rossellini
5
SCIUSCIA'
1946
De Sica
6
LA DOLCE VITA
1960
Fellini
7
LA BATTAGLIA DI ALGERI
1966
Pontecorvo
8
LA GRANDE GUERRA
1959
Monicelli
9
ROCCO E I SUOI FRATELLI
1960
Visconti
10
IL SORPASSO
1962
Risi
11
GERMANIA ANNO ZERO
1947
Rossellini
12
AMARCORD
1974
Fellini
13
I SOLITI IGNOTI
1958
Monicelli
14
C'ERA UNA VOLTA IL WEST
1969
Leone
15
L'ALBERO DEGLI ZOCCOLI
1978
Olmi
16
IL VANGELO SECONDO MATTEO
1964
Pasolini
17
1954
Fellini
18
BELLISSIMA
1951
Visconti
19
UNA VITA DIFFICILE
1961
Risi
20
ACCATTONE
1961
Pasolini
21
IL CONFORMISTA
1970
Bertolucci
22
PAISA'
1946
Rossellini
23
SENSO
1954
Visconti
24
INDAGINE SU UN CITTADINO AL DI SOPRA DI OGNI SOSPETTO
1970
Petri
25
IL BUONO, IL BRUTTO, IL CATTIVO
1966
Leone
26
LE NOTTI DI CABIRIA
1957
Fellini
27
IO LA CONOSCEVO BENE
1965
Pietrangeli
28
L'ARMATA BRANCALEONE
1966
Monicelli
29
L'AVVENTURA
1960
Antonioni
30
IL GATTOPARDO
1963
Visconti
31
OSSESSIONE
1943
Visconti
32
LA MEGLIO GIOVENTU'
2003
Giordana
33
I VITELLONI
1953
Fellini
34
LA TERRA TREMA
1948
Visconti
35
I PUGNI IN TASCA
1965
Bellocchio
36
LA GRANDE ABBUFFATA
1973
Ferreri
37
NUOVO CINEMA PARADISO
1988
Tornatore
38
DILLINGER E' MORTO
1969
Ferreri
39
UNA GIORNATA PARTICOLARE
1977
Scola
40
IL POSTO
1961
Olmi
41
LUDWIG
1973
Visconti
42
C'ERAVAMO TANTO AMATI
1974
Scola
43
SALVATORE GIULIANO
1962
Rosi
44
LA NOTTE
1960
Antonioni
45
TOTO', PEPPINO E LA MALAFEMMINA
1956
Mastrocinque
46
MIRACOLO A MILANO
1951
De Sica
47
GUARDIE E LADRI
1951
Steno e Monicelli
48
MORTE A VENEZIA
1971
Visconti
49
MAMMA ROMA
1962
Pasolini
50
DIVORZIO ALL'ITALIANA
1962

Germi

                                                                                                         πηγή; http://www.claudiocπlombo.net

Ιταλικός κινηματογράφος - Il cinema italiano (prima parte)

Το πρώτο λιθαράκι στην δημιουργία του ιταλικού κινηματογράφου όπως τον γνωρίζουμε σήμερα τοποθετείται στις 28 Δεκέμβρη του 1985, όταν οι αδερφοί Lumiere παρουσιάζουν στο Παρίσι την πρώτη τους ταινία μικρού μήκους "L'uscita dalla fabbrica".
Στις αρχές του 1986 ο κινηματογράφος φτάνει στην Ιταλία, τον Μάρτιο ανοίγουν οι πρώτοι κινηματογράφοι στην Ρώμη και στο Μιλάνο ακολουθώντας έπειτα μέσα στον ίδιο χρόνο οι κινηματογράφοι στο Λιβόρνο, στο Μπέργκαμο, στην Ραβέννα και την Mπολόνια ενώ ο κινηματογράφος (il cinema Lumière) που άνοιξε στην Πίζα το 1899, αποτελεί εώς και σήμερα τον παλαιότερο ιταλικό κινηματογράφο εν λειτουργία.

Οι φάσεις του ιταλικού κινηματογράφου:

Τα πρωτόλεια (1896-1902)
Οι πρώτες ταινίες που παρήχθησαν ήταν ντοκιμαντέρ μικρού μήκους δημιουργημένα από τους πρωτοπόρους εκείνης της εποχής τα οποία απεικόνιζαν σημαντικές προσωπικότητες της εποχής όπως βασιλείς, ηγέτες και πάπες.
Το πρώτο βίντεο που έχει σωθεί ως και σήμερα από εκείνη την εποχή, διαρκεί 2 λεπτά και απεικονίζει τον Papa Leone XIII ατά την διαρκεί της προσευχής στους κήπους του Βατικανού.

Η αρχή της κινηματογραφικής βιομηχανίας (1903-1909)

Αυτή είναι η εποχή που ο κινηματογράφος άλλαξε μορφή και οργανώθηκε ως βιομηχανία με την ίδρυση εταιρειών παραγωγής στις κυριότερες πόλεις όπως στην Νάπολο η (Partenope Film), το Μιλάνο (Milano Film), την Ρώμη (Cines), και κυρίως στο Τορίνο (Società Anonima Ambrosio, Aquila Film και Itala Film)

To 1905 δημιουργείται η πρώτη ταινία που βασίζεται σε σενάριο από τον Alberini με τίτλο La presa di  Roma ενώ το 1906 παρουσιάζεται η πρώτη ταινία με ήχο από τον Pietro Pierini στην Πιζα.

Η χρυσή περίοδος (1910-1914)

Ανάμεσα στο 1910 και το 1914 ο ιταλικός κινηματογράφος γνωρίζει παγκοσμίως αναπάντεχη επιτυχία με ταινές όπως Gli ultimi giorni di Pompei του 1913 (Mario Caserini), Marc'Antonio e Cleopatra (Enrico Guazzoni) και την πολύ γνωστή ταινία του Giovanni Pastrone Cabiria η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στον Λευκό Οίκο για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.

Η πρωτοποριακή περίοδος (1911-1919)

Με το κίνημα του Futurismo στην Ιταλία και το αντίστοιχο μανιφέστο που εξέδωσαν οι φουτουριστές για τον κινηματογράφο για τους οποίους η μεγάλη οθόνη αποτελούσε την υπέρτατη τέχνη που μπορούσε να εξυμνήσει τα ιδανικά τους όπως η ταχύτητα, και τα ειδικά εφέ. Από τις φουτουριστικές ταινίες δεν έχουν απομείνει πολλές, ανάμεσα σε αυτές που απέμειναν ξεχωρίζει η ταινία Thais  του Anton Giulio Bragaglia, η οποία αποτέλεσε έμπνευση για τον γερμανικό κινηματογράφο της εποχής.

Η περίοδος των πρώτων αστέρων και των προπαγανδιστικών ταινιών (1915-1918)

Ηθοποιοί όπως οι: Emilio Ghione, Mario Bonnard, Lyda Borelli και Francesca Bertini ήταν οι πρώτοι κινηματογραφικοί αστέρες κυρίως κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου ξεκίνησε το είδος των προπαγανδιστικών ταινιών στο οποίο συνήθως οι πρωταγωνιστές εμπλεκόμενοι σε πολεμικές περιπέτειες διακρίνονταν για του κουράγιο και τον ηρωισμό που έδειχναν.

Η περίοδος της μεγάλης κρίσης (1919-1929)
Μετά το τέλος του πολέμου ο ιταλικός κινηματογράφος πέρασε μια περίοδο κρίσης εξαιτίας της ραγδαίας ανάπτυξης των μικρών εταιρειών παραγωγής οι οποίες μην μπορόντας να ανταπεξέλθουν συχνά έφταναν στην πτώχευση. Ακόμα το είδος των ταινιών που επικρατούσε βασιζόταν σε προσωπικά δράματα κατα κύριο λόγο αντλημένα από την λογοτεχνία και από θεατρικά κείμενα.
Η άνοδος του φασισμού στην εξουσία το μεταξύ του 1922 και του 1925 επηρέασε αρνητικά την κινηματογραφική παραγωγή.

Cinecittà (1937-1939)

Στις 21 Απρίλη του 1937 στα εγκαίνια της Cinecittà ο Μουσολίνι έδωσε έναυσμα στο διάσημο σλόγκαν "La cinematografìa è l'arma più forte", "ο κινηματογράφος είναι το πιο δυνατό όπλο".
Η δημιουργία thw Cinecittà βασίστηκε στο μοντέλο του Hollywoood, παρέχοντας οτίδηποτε θα μπορούσε να έχει ανάγκη μια κινηματογραφική παραγωγή όπως τεχνικές υπηρεσίες, στούντιο και το γνωστό 
Δύο χρόνια αργότερα, την 1η Ιανουαρίου του 1939 μπήκε σε εφαρμογή ένας νόμος ο οποίος σε μεγάλο βαθμό εμπόδιζε την εισαγωγή ξένων ταινιών στην Ιταλία και κατα κύριο λόγο αμερικάνικων γεγονός που ευνόησε την παραγωγή των ιταλικών ταινιών.


συνεχίζεται... (...)