Προβολή ταινίας: Il cattivo poeta

 

Στο πλαίσιο του Προγράμματος «Ημέρες Κινηματογράφου», η Ομάδα Πολιτισμού Δροσιάς του Δήμου Διονύσου, σε συνεργασία με το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο της Αθήνας, τον Πολιτιστικό Σύλλογο AIAL και την υποστήριξη της Πρεσβείας της Ιταλίας στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας TEMPO FORTE θα προβάλλει την ταινία της πιο πρόσφατης Ιταλικής κινηματογραφικής παραγωγής Il cattivo poeta του Gianluca Jodice, τη Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2022 και ώρα 20.00 στο Πολιτιστικό Κέντρο Δροσιάς, (Γρ. Λαμπράκη 19).

Είσοδος ελεύθερη

Σχετικά με την ταινία: 

Il cattivo poeta του Gianluca Jodice

H ταινία αφηγείται τα τελευταία χρόνια ζωής του Gabriele D'Annunzio.

1936. Ο νεαρός  Giovanni Comini από την Brescia, ένθερμος υποστηρικτής του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος, παίρνει προαγωγή ως ομοσπονδιακός. Λίγο μετά το διορισμό του και χάρη στην κίση του προς την ποίηση, ο Achille Starace του αναθέτει μια σημαντική αποστολή: θα πρέπει να κερδίσει τη συμπάθεια του μεγάλου ποιητή Gabriele D'Annunzio και να τον κατασκοπεύσει για λογαριασμό του καθεστώτος. Ο ποιητής για πολύ καιρό εμφανίζεται ως πρόβλημα στον φασισμό, και δεδομένου ότι προ των πυλών αναμένεται ένας νέος πόλεμος, ο Starace φοβάται την επιρροή που θα μπορούσε να έχει ο D'Annunzio αν θα εκφραζόταν ενάντια στη συμμαχία μεταξύ Μουσολίνι και Χίτλερ. 

Ο Comini πηγαίνει όλο και συχνότερα στο Vittoriale, όπου ο D'Annunzio έχει από καιρό αποσυρθεί στην εξορία, βοηθούμενος από την πιστή Luisa Baccara και την Amélie Mazoyer. Ο ποιητής, γέρος πια, ζει σε πλήρη απομόνωση. χαμένος στη μνήμη των περασμένων ένδοξων στιγμών του, έχει περιορίσει στο ελάχιστο τις δημόσιες εξόδους του και είναι εθισμένος στη χρήση κοκαΐνης. Ωστόσο, συμπαθεί πολύ τον  Comini παρόλο που γνωρίζει από την αρχή την αποστολή του ενώ και ο ίδιο ο Comini αρχίζει και συμπαθεί τον ποιητή. 

Όταν μαθαίνει o D'Annunzio ότι ο Μουσολίνι πρόκειται να πάει στη Γερμανία για να συναντηθεί με τον Χίτλερ, ζητά από τον Comini να του οργανώσει μια συνάντηση με τον Ντούτσε, ώστε να προσπαθήσει να τον αποτρέψει από τις προθέσεις του. Ο νεαρός θα προσπαθήσει αλλά μάταια. Η παράλληλη ιστορία που θα κάνει τον νεαρό ομοσπονδιακό να αρχίσει να αμφιβάλλει για τον φασισμό είναι η ιστορία αγάπης με μια γυναίκα τη Lina, η οποία θα αυτοκτονήσει μετά τη σύλληψη του αντιφασίστα ετεροθαλή αδερφού της. 

Το 1937, μετά το θάνατο του Guglielmo Marconi, ο D'Annunzio διορίστηκε αυτεπάγγελτα πρόεδρος της Ιταλικής Ακαδημίας. Ο ποιητής, στο μεταξύ, αρχίζει να δείχνει σημάδια ανισορροπίας και μισαλλοδοξίας. Ο ποιητής καταφέρνει να συναντήσει τον Ντούτσε στο σταθμό Porta Nuova της Verona, κατά την επιστροφή του από το ταξίδι του στη Γερμανία. Εδώ ο D'Annunzio προσπαθεί να προειδοποιήσει τον Ντούτσε για τον κίνδυνο μιας συμμαχίας με τον Χίτλερ, αλλά ο τελευταίος τον αγνοεί επίτηδες και τον αντιμετωπίζει με εξαιρετική περιφρόνηση. Ο D'Annunzio, αναστατωμένος, καταλήγει σε μια ψυχοσωματική κατάρρευση, μετά την οποία θα χαιρετήσει τον φίλο του Comini για πάντα, αποκαλύπτοντάς του ότι το να εναντιωθεί στον πόλεμο είναι καθήκον του και ότι θα κάνει μια νέα προσπάθεια όταν πάει στη Ρώμη για να δεχτεί το αξίωμα. του προέδρου της Ακαδημίας. Κατά την επιστροφή του, ωστόσο, ο Comini επιπλήττεται έντονα από τον Starace επειδή στους φακέλους του τονίζει τη λαϊκή μισαλλοδοξία απέναντι στη συμμαχία Χίτλερ και Μουσολίνι.

Ένα χρόνο αργότερα ο Gabriele D'Annunzio πεθαίνει σε αδιευκρίνιστες συνθήκες. Κατά τη διάρκεια της κηδείας του, στην οποία παρευρέθηκε ο ίδιος ο Ντούτσε, η Αμελί δίνει στον Comini ένα φτερό παγωνιού που ανήκε στον ποιητή, ως σύμβολο της φιλίας τους. Αργότερα, ο Comini θα διαγραφεί από το κόμμα λόγω της αντίθεσής του στη συμμαχία μεταξύ Χίτλερ και Μουσολίνι. Η Luisa και η Amélie θα πρέπει να φύγουν για πάντα από το Vittoriale.

Βραβεία και διακρίσεις

Μεταξύ των βραβείων και των διακρίσεων που έχει λάβει η ταινία υπογραμμίζουμε τη Χρυσή Σφαίρα που έλαβε το 2021 καθώς και την υποψηφιότητα της για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη στα βραβεία David di Donatello.

Gabriele D' Annunzio: La pioggia nel pineto

Ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα της ιταλικής γλώσσας.. ένα ζευγάρι βρίσκεται μέσα στο δάσος, εκείνος προσκαλεί την αγαπημένη του Ερμιόνη να σωπάσει για να μπορέσει να αφουγκραστεί τις λέξεις τις φύσης, είναι αυτή η βροχή που αγκαλιάζει το δάσος, που προκαλεί την φύση να μιλήσει, αυτό το κλάμα του ουρανού στο οποίο συμμετέχει η φύση, τα δέντρα είναι σαν μουσικά όργανα που ανταποκρινόμενα στο χάιδεμα της βροχής, της απαντούν το καθένα με τον ήχο του και ναι.. είναι και τα τζιτζίκια που σωπαίνουν  για να μιλήσει η βροχή με το χώμα και οι λυτρωτικές σταγόνες αυτής της βροχής που περικλείουν μέσα τους τους δύο ερωτευμένους μεταμορφώνοντας τους και ενώνοντας τους με την φύση, μαγεμένοι και ταυτόχρονα λυτρωμένοι. Πανέμορφες εικόνες, ακούγοντας το σίγουρα θα μεταφερθείτε σε αυτό το δάσος...


Taci. Su le soglie
del bosco non odo
parole che dici
umane; ma odo
parole piu' nuove
che parlano gocciole e foglie
lontane.
Ascolta. Piove
dalle nuvole sparse.
Piove su le tamerici
salmastre ed arse,
piove sui pini
scagliosi ed irti,
piove sui mirti divini,
su le ginestre fulgenti
di fiori accolti,
sui ginestri folti
di coccole aulenti,
piove sui nostri volti silvani,
piove sulle nostre mani ignude,
sui nostri vestimenti leggieri,
su i freschi pensieri
che l'anima schiude novella,
su la favola bella
che ieri
l'illuse, che oggi m'illude,
o Ermione

Odi? La pioggia cade
su la solitaria verdura
con un crepitio che dura
e varia nell'aria
secondo le fronde
piω rade, men rade.

Ascolta. Risponde
al pianto il canto
delle cicale
che il pianto australe
non impaura,
nθ il ciel cinerino.
E il pino ha un suono, e il mirto
altro suono, e il ginepro
altro ancora, stromenti
diversi sotto innumerevoli dita.
E immersi
noi siam nello spirto silvestre,
d'arborea vita viventi;
e il tuo volto ebro
e' molle di pioggia
come un foglia,
e le tue chiome
auliscono come
le chiare ginestre,
o creatura terrestre
che hai nome
Ermione.

Ascolta, ascolta. L'accordo
delle aeree cicale
a poco a poco
piω sordo
si fa sotto il pianto
che cresce;
ma un canto vi si mesce
piω roco
che di laggiω sale,
dall'umida ombra remota.
piω sordo e piω fioco
s'allenta, si spegne.
Sola una nota
ancora trema, si spegne,
risorge, treme, si spegne.
Non s'ode voce del mare.
Or s'ode su tutta la fronda
crosciare
l'argentea pioggia
che monda,
il croscio che varia
secondo la fronda
piω folta, men folta.
Ascolta.
La figlia dell'aria
θ muta; ma la figlia
del limo lontane,
la rana,
canta nell'ombra piω fonda,
chi sa dove, chi sa dove!
E piove su le tue ciglia,
Ermione.

Piove su le tue ciglia nere
sμ che par tu pianga
ma di piacere; non bianca
ma quasi fatta virente,
par da scorza tu esca.
E tutta la vita θ in noi fresca
aulente,
il cuor nel petto θ come pesca
intatta,
tra le palpebre gli occhi
son come polle tra l'erbe,
i denti negli alveoli
son come mandorle acerbe.
E andiam di fratta in fratta,
or congiunti or disciolti
(e il verde vigor rude
ci allaccia i malleoli
c' intrica i ginocchi)
chi sa dove, chi sa dove!
E piove si nostri volti
silvani,
piove sulle nostre mani
ignude,
su i nostri vestimenti
leggieri,
sui freschi pensieri
che l'anima schiude
novella,
sulla favola bella
che ieri
m'illuse, che oggi t'illude,
o Ermione.

---